Euthanasie sluipt binnen

Met grote zorg volg ik het euthanasiebeleid in Nederland. Kort nadat artikelen waren verschenen over reizende euthanasie-artsen (geneesheren!) las ik in NRC Handelsblad van 22 augustus een uitspraak van de hoofdinspecteur Volksgezondheid, J. Verhoeff: Artsen die moeite hebben met euthanasie en daarom ook weigeren hun patiënt door te verwijzen naar een andere arts, zouden strafrechtelijk moeten worden vervolgd. Met andere woorden, deze artsen zouden worden gedwongen in de rol van Pontius Pilatus.

Onder een humane dekmantel sluipt de euthanasie verder de maatschappij binnen. Bestond de doelgroep aanvankelijk uit lijdende terminale patiënten met een eigen verzoek, thans zijn ook andere categorieën aan de orde gekomen. Euthanasie op eigen verzoek bij een niet-terminale psychiatrische patiënt. Euthanasie bij een coma-patiënt en een pas geborene met aangeboren afwijkingen, in welke gevallen anderen beslisten over de beëindiging van het leven. Deze lijn doortrekkend komen wij tot aan de zwakzinnigen en dementen waarvoor nu nog vele verpleegkundigen en artsen in de bres springen. Binnen deze groepen kan ook nog een grensverlegging worden toegepast. Hoe lang nog voordat de ten laste van de maatschappij komende maar nog vitale bejaarde, zich excuserend dat de medische wetenschap het zover met hem of haar heeft laten komen, schuldbewust om euthanasie zal vragen?

Hopelijk zal de wetgeving eindelijk deze wildgroei aan banden leggen. Het is de medici kwalijk te nemen dat zij dit niet zelf aankunnen. Zelfs de hoofdinspecteur Volksgezondheid raakt zijn hoofd kwijt. Waarom geen erkende opleiding tot 'arts-specialist euthanasie'. Dan kan het bordje naast de deur en weet iedereen waaraan hij of zij toe is.