Duim

Van Mühlebach via Bort naar Waldspitz en dan sta je al bijna op tweeduizend meter, de drempel van een prachtig dal dat over allerlei afzonderlijke heuveltjes in noordwestelijke richting oploopt tot ongeveer 2300. Ik zeg 'ongeveer' omdat niet duidelijk is wat nog tot het dal of al tot de bergwand gerekend moet worden.

De bodem is bekleed met gras en kruiden en met bloemetjes. Luidruchtig slingerende waterloopjes leggen her en der een ondergrond van hard gesteente bloot. De ijle lucht is vol van het geluid en het gevlieg van vogeltjes.

Op strategische plaatsen staan murmeldieren opgesteld, net poppetjes van levend bont. Hun fluiten gaat door merg en been en heeft betrekking op een vos, betrapt, beschaamd, hij zoekt het hogerop, hij kijkt taxerend op ons neer, hij steekt zijn snuit maar weer eens in de struikjes die er staan - bosbessen.

Is het niet wonderlijk dat wij hier wel aanwezig maar niet nodig zijn?

De zon, het groen, de lucht, de waterloopjes, vogeltjes en murmeldieren en die vos - dat alles was er ook wel zonder ons.

Het hoogste punt van deze dag is Sattelegg, een rots die uit de bergkam priemt, een opgestoken duim.

Dan Rottenegg en via Spillmatten, Hohlenwang en Aellfluh weer naar Mühlebach.

Eten, avond, thee met koekjes, nacht.