Liever geen primeurs

Wat heb ik als lezer aan een primeur? Meestal kan ik niet eens merken dat het artikel exclusief in NRC Handelsblad staat. Dan zou ik er steeds andere kranten naast moeten leggen en de artikelen vergelijken op het criterium 'Wie was er het eerst mee', een tamelijk suffe bezigheid. Soms haalt een tv-nieuwsrubriek het NRC-artikel aan. Dan weet elke kijker dat NRC Handelsblad een primeur had.

Zou dat voor mij een reden zijn om NRC Handelsblad te gaan lezen? Nee! Want bij zo'n primeur bekruipen me walgingsgevoelens. Ze gaan meestal over Piet die tot hoge Piet is gepromoveerd. In de tijd dat hij nog gewoon Piet heette deed hij mee met de één of andere financiële constructie die in de kringen van Piet gangbaar waren en ook nog juridisch legaal. Als Piet is gepromoveerd komt waarschijnlijk het knechtje van Piet's accountant met een verhaal aanzetten. NRC Handelsblad staat voor het dilemma te kiezen voor kwaliteit of snelheid in de berichtgeving. In het geval van een primeur kiest de redactie voor snelheid. De volgende dag blijkt soms dat dit ten koste van de kwaliteit ging, want dan moet de essentie van het artikel, in feite de kwaadsprekerij, worden teruggenomen.

Het is moeilijk geschikte mensen bereid te vinden om hoge openbare posten te bezetten. Die mensen moeten we voorzichtig behandelen. Dat verwacht ik van mijzelf, van mijn vrienden en van mijn krant.