Het web

Het chalet stond schuin tegenover de Eiger. Achter de berg keek je in een reusachtig web van gletsjers, die langzaamaan verbleekten tot de kleur waarvan geestverschijningen worden gemaakt.

We zaten op een rijtje op het voorbalkon. De nacht was zacht en wolkenloos, de hemel tot de rand gevuld met sterren en planeten.

Lisette was in Lesotho geweest, het Zwitserland van Afrika. Roma, een oude missiepost, nu zetel van de nationale universiteit, lag op 1800 meter of zoiets. Deze zomer, daar winter, had het er voor het eerst sinds 1964 gesneeuwd. Tot twee maal toe.

“En nou maken ze zich zorgen over de afkoeling van de aarde”, veronderstelde een van ons.

Hoe dan ook, die bergachtigheid gaf een verklaring voor de vele paarden daar. Het was er heel gewoon, zei Lisette, dat mannen te paard naar hun werk kwamen. Keurig in het pak, een suit-case bij de hand. Als je over de campus liep moest je uitkijken voor een paard dat op volle snelheid de hoek om kwam.

Vorig jaar hadden ze geprobeerd paarden op het terrein te verbieden. Toen de ruiterij zich van de weeromstuit tegen de auto dreigde te keren, was alles maar bij het oude gelaten.

Op dat moment vormde het glanzende stof van de melkweg een rechte band tussen het gat achter de Eiger en de duizelingwekkende diepte boven ons hoofd. Wij vieren in het kosmisch middelpunt.