Pink Floyd treedt drie keer op in een uitverkochte Rotterdamse Kuip; Lichtshow is beter dan muziek

Concert: Pink Floyd. Gehoord: 4/9 Feyenoordstadion, Rotterdam. Herhaling: 5/9 (uitverkocht).

'Lekker, massage!' Een grapjas onder de 45.000 bezoekers bij het tweede Pink Floyd-concert in De Kuip, zag er gisteren de lol wel van in dat de ronkende bastonen van vier kanten op hem afkwamen. Driehonderd speakerkasten zorgden voor donderend geraas bij het neerstortende vliegtuig en de geavanceerde lichteffecten die het optreden onder een stalen replica van het bolvormige podium uit The Hollywood Bowl kleur moesten geven. Voor het eerst bij een stadionconcert won het licht van de muziek, want er waren bij Pink Floyd meer spannende dingen te zien dan te horen.

Nu de dinosaurus onder de symfonische rockgroepen is uitgedund tot een trio omringd door sessiemuzikanten, overheerst het gevoel dat Pink Floyd een instituut is dat geen nieuwe impulsen behoeft om in stand gehouden te worden. Drummer Nick Mason en toetsenman Rick Wright zijn gezichtsloze techneuten, die kunnen volstaan met de perfecte geluidsversterking die in quadrofonie door het stadion denderde.

De 'human factor' bij deze geoliede rockmachine is gitarist David Gilmour, die er glansrijk in slaagde om de zangpartijen van de uit de groep gestapte Roger Waters te imiteren. Zijn heftige gitaargeluid was in tegenspraak met de stokstijve verschijning van een onopvallend mannetje in t-shirt en spijkerbroek, die in het niet viel bij de prachtige lichtshow. Vloeistofprojecties herinnerden aan het feit dat Pink Floyd ooit werd beschouwd als de Engelse vaandeldrager van het psychedelische tijdperk.

Breed uitgesponnen nummers als Shine On You Crazy Diamond en Another Brick In The Wall klonken als onwaarschijnlijke kampvuurliederen, want ze werden uit volle borst meegebruld door een publiek dat overwegend bestond uit nostalgisch ingestelde dertigers en veertigers. Ze konden hun hart ophalen aan de integrale uitvoering van het album Dark Side Of The Moon. Alleen uit het slome ritme van Money en de schorre stem van gastzangeres Sam Brown in The Great Gig In The Sky mocht blijken dat er hier mensen, en geen machines op het podium stonden.

Wijselijk greep Pink Floyd terug op de gouden periode van twintig jaar geleden, als massage voor de ziel van concertgangers die hun popmuziek het liefst in hapklare brokken opgediend krijgen. De toegift Comfortably Numb was precies dat: fraai verlichte hifi-stereoklanken om comfortabel bij weg te sukkelen.