DE SCHEIDSRECHTER

In het Achterhoeks Nieuws stond negentien jaar geleden een advertentie: 'Scheidsrechters gezocht'. Dat leek me wel wat. Als kind was ik al giftig, dat ik geen jongetje was. Meisjes mochten pas op hun veertiende gaan voetballen.

Fluiten is voor mij echt een dagje uit. Even weg van de kinderen, lekker alleen op pad. Mijn man is anti-voetbal. Als er voetbal op de buis is, gaat hij met een leesboekje naar bed.

Ik ben gek op dat zwarte pak. Van mij hoeft het geen andere kleur te hebben, zwart kleed slank af. Zodra ik dat pak aantrek, verander ik van een lachebekje in een strenge tante. Toch ben ik geen autoritaire scheidsrechter. Volgens de rapporteurs geef ik te weinig gele kaarten. Maar in al die jaren is het nooit uit de hand gelopen. Ik ben ook niet bang op het veld. En ze moeten zeker niet aan me komen; ik heb bruine band karate.

Iedere hobby kost geld, maar fluiten kost wel veel. Voor mijn uitrusting van zevenhonderd gulden heb ik gelukkig een sponsor gevonden, 'Beukenhorst koffie' uit Lichtevoorde, staat ook op mijn trainingspak. De reisvergoeding varieert van 22 tot maximaal 168 gulden. Daar kan ik net de benzine en de oppas voor mijn kinderen van betalen. De vergoedingen tussen de amateur- en de profscheidsrechters verschillen veel te veel, daar zou de KNVB iets aan moeten doen.

Tot vorig jaar floot ik in de tweede klas. Van de rapporteurs kreeg ik gemiddeld een acht, maar toch ben ik gedegradeerd. Ik weet wel hoe het komt. Twee keer heb ik met pijn in de buik toch gefloten. Dat is het nadeel van vrouw-zijn. Eigenlijk was ik net van plan om te stoppen. Maar nu ga ik door. Je stopt niet op een dieptepunt.

Het leukste dat ik heb meegemaakt, was dat de bond mij uitzond naar een toernooi in Denemarken. Daar merkte ik dat het handig is om Engels te spreken. 'Breakfast at half past eight', was me gezegd. Zat ik 's morgens al om half acht in een lege eetzaal. Toen besloot ik om maar weer naar school te gaan. Ik zit nu in de tweede klas van de avond-MAVO.