Bij omnivoor Joey Baron zit iedere tik op de juiste plaats

Concert: Trio Baron Down o.l.v. slagwerker Joey Baron met Steve Swell (trombone) en Ellery Eskelin (tenorsax). Gehoord: 1/9 BIMhuis Amsterdam.

Joey Baron is heel flexibele drummer die daarbij ook nog uitstekend kan luisteren. Veel bandleiders deden daarom graag een beroep op hem, van de verfijnde gitarist Jim Hall tot de hemelbestormende saxofonist John Zorn met als schakel tussen hen gitarist Bill Frisell. Net als deze laatste is Baron een uitgesproken omnivoor, proevend van alles wat zou kunnen smaken. Van zelf iets bereiden kwam het door al die invitaties echter maar zelden zodat zijn discografie tot voor kort maar één eigen item telde, het in 1991 opgenomen Tongue in Groove (JMT). Tussen de enorme hoeveelheid cd's die elk jaar verschijnt, zelfs in de marginale 'hard core' jazzscene, viel deze jammerlijk uit de boot. “Fascinating Music, but a cleaned-up mix wouldn't have hurt”, concludeerde de Penguin Guide to Jazz met understatement.

Dat er inmiddels een nieuwe cd is: Raised Pleasure Dot, verschenen op het label New World Records, werd duidelijk toen Baron in het BIMhuis gisteravond omstreeks half elf een greep in een weekendtas deed en begon te venten. Met enig succes en niet onterecht, omdat hij samen met saxofonist Ellery Eskelin en trombonist Steve Swell een opvallende eerste set had gespeeld. Allereerst natuurlijk al door die merkwaardige bezetting; want wat is een jazzgroep zonder bassist? Veel belangrijker dan de ongebruikelijke samenstelling is echter het feit dat Baron het 'gat' in zijn trio met veel flair weet te dichten. Bliksemsnel en bijna onmerkbaar overschakelend van stokken naar 'brushes' of van zachte bollen naar handen maakt hij zoveel indruk dat je na verloop van tijd niet meer het gevoel hebt iets te missen. Een simpele vierkwartsmaat, een ingewikkelde latin-beat op de randen van de trommels, het lijkt telkens precies wat er nodig is. Dat er geen enkel stekkertje aan te pas komt, dat alle stukken helder zijn opgebouwd en zelden langer duren dan vijf minuten, is voor de communicatie ook al niet slecht. Boss Hog heet een compositie die ook op de nieuwe cd staat, een ouderwetse slow-drag blues. De trio-leider speelt ontspannen, loom bijna, maar ieder tikje zit wel op de juiste plaats. Slagwerker Joey Baron heeft blijkbaar niet alleen heel goede oren maar ook een hartslag om jaloers op te zijn.