Watervrees

Onze hond kan met belangstelling toekijken hoe een andere hond gaat zwemmen. Maar zodra die andere weer op het droge komt en zich dreigt uit te schudden, maakt de onze dat hij wegkomt.

Misschien komt het hierdoor. Een dag nadat we hem uit het asiel hadden gehaald, nam ik hem voor het eerst mee naar de Hollandse Kade. Het was augustus en hij probeerde plompverloren via het eendekroos een sloot over te steken. Nadat hij drijfnat de overkant had bereikt, probeerde hij het nog een keer om weer terug te komen. Toen is hij behoorlijk van streek geraakt.

Maar ik mag niet zeggen dat onze hond nooit van zijn leven heeft gezwommen. We zijn eens met een camper dwars door Italië getrokken. In Vieste, aan de Adriatische kust, liet ik hem door de heuvels lopen tot hij daas was van de hitte en de dorst. Uiteindelijk kwamen we, zoals mijn bedoeling was, op het strand terecht. Ik gaf het goede voorbeeld en zowaar, hij kwam mij na, steeds dieper in zee. Rekel zwom! Vier, vijf tellen misschien. Toen sloeg een heel klein golfje over zijn neus. Hij keerde proestend om en ging bij mijn kleren liggen. De rest van de dag heeft hij mijn doen en laten met een zekere verbijstering gadegeslagen.

Soms, in de Alpen, als het extreem vermoeiend en warm is, gaat hij op een rustig plekje een paar centimeter een beek in. Moet je de hond eens zien, zeggen we dan.