Optisch eten; een periodiek voor vrienden van kunst, cultuur en koken

Paginagroot en net echt trekken de lamszwezerikjes, de tonijntartaar en de kikkerbillen aan onze hongerige ogen voorbij. In 'OptArt' helpt een soort culinaire pornografie de verbeelding op weg.

OptArt, losse nummers ƒ 70, jaarabonnement. ƒ 135. Distr. Megadonk, Stationsweg 19, 3621 LJ Breukelen. Inl 03462-65886, fax 03462-62471.

Dansende varkens en vliegende koks, flessen en glazen, hazen en kwartels: de feestelijke opdruk van de kartonnen verpakking van international gourmet magazine 'Opt Art' zet direct de toon voor wat de lezer binnenin te wachten staat. Dit is een uiterst luxueuze uitgave waarin genotzuchtig wordt nagestreefd, koken en kunst te laten samenvallen; het voorwoord is dan ook gericht aan 'Dear friends of art, culture and cuisine'.

Onlangs verscheen het tweede nummer van OptArt, een drietalige Zwitserse produktie met het formaat van een boek - het eerste nummer is bijna tweehonderd bladzijden dik - maar de verschijningsvorm, twee keer per jaar, van een tijdschrift. In ieder nummer staan besprekingen van vijf of zes van de 85 restaurants die lid zijn van de groep Traditions & Qualité, plus een aantal recepten van elke kok. Deze keer zijn zij afkomstig uit Frankrijk (Elzas en St Etienne), het Duitse Grevenbroich, Brussel en New York.

Welke banden de redactie met deze Traditions & Qualité onderhoudt, is niet duidelijk. De lezer weet derhalve niet of de redactie de te bespreken restaurants zelfstandig heeft gekozen of dat het eenvoudigweg per toerbuurt gaat. Of misschien kunnen de restaurants redactionele aandacht kopen? In ieder geval zijn de besprekers allemaal even lief voor hun geïnterviewden. Zo'n ruim twintig pagina's tellend profiel is een vorm van reclame waar elke kok de vingers bij af zal likken.

De lezers kunnen dat doen bij de recepten. Er zullen zeker culi's zijn die ze ook nog gaan bereiden, maar ik heb volstaan met me te verlustigen in de denkbeeldige smaken die de lijsten met ingrediënten oproepen. Los van het feit dat ik nooit de tongfilets met zomertruffels zo mooi op het bord zou kunnen draperen als Pierre Gagnaire, laat staan dat mijn taart van ganzenlever met druivengelei ooit zo luchtig zou kunnen worden als die van Dieter Kaufmann. Bij ieder recept staat een beeldschone foto die als een soort culinaire pornografie de verbeelding een flink end op weg helpt. Paginagroot (28 x 37 cm) en ten voeten uit trekken de lamszwezerikjes en de tonijntartaar, de aardappel met witte truffel en de kikkerbillen met asperges en morilles als haast tastbare visioenen aan onze hongerige ogen voorbij.

Naast deze foto's bevat OptArt ook op de kookkunst geïnspireerd werk van kunstenaars. Dat is nu de Spanjaard Miquel Barceló, die zijn studio vergelijkt met een keuken en vaak eten als thema gebruikt: Calabas met geiteschedel, bijvoorbeeld, of Vijf Afrikaanse aubergines. Er is ook een uitgebreide en informatieve reportage over Bretonse oesters, uiteraard weer met recepten. Maar ook hier vloeien commercie en redactie schijnbaar in elkaar over: ineens staat er een twee pagina's grote foto - prachtige foto, dat wel - van een drooggevallen strand met boten en een terreinwagen, met in rode letters eronder 'The Land Rover Discovery'.

Het wekt dan ook geen verbazing dat OptArt de eigen merchandising ter hand heeft genomen met de OptArt Shop. Je kunt er bijvoorbeeld een speldje in de vorm van een visgraat bestellen, maar ook een Swatch-achtig horloge dat toepasselijk verpakt wordt toegestuurd: in een sardineblik.