Fietspad

Het fietspad is een jungle. Fietsers worden belaagd door argeloze voetgangers, voor wie bij het oversteken het gevaar begint zodra er auto's in zicht komen, door die moderne scootertjes, waarop de berijder om onduidelijke reden geen helm hoeft te dragen maar die door handig knutselwerk tot de categorie 'snelverkeer' zijn gepromoveerd, en door de automobilisten die denken dat dat smalle, gekleurde strookje langs de weg bedoeld is om hun voertuig op te parkeren.

Het grootste gevaar vormen misschien wel de fietsers zelf. Op het fietspad heerst een volstrekte wetteloosheid. Van rechtshouden is geen sprake, richting aangeven is iets voor oude dametjes, bij inhaalmanoeuvres wordt niet achterom gekeken of de baan wel vrij is en er wordt op onverwachte momenten gestopt.

Utrecht, een stad die zich laat voorstaan op zijn fietsvriendelijke klimaat, heeft zijn fietspaden ingericht volgens het darwinistische principe. De route van het station naar het Wilhelminapark, die ik regelmatig fiets, lijkt dan ook veel op een overlevingstocht.

Eerst gaat alles goed: het pad is breed en auto's bevinden zich op veilige afstand. De oversteekplaats bij Vredenburg is niet bedreigend, hoewel het verkeerslicht uitsluitend voor de busbanen geldt - een kwestie van brutaal doorrijden. Vijftig meter verderop begint de fietsersslag. Hier versmalt het fietspad vlak voor een stoplicht, onaangekondigd en binnen enkele meters, van ongeveer tien, naar slechts vijf stoeptegels. Fietsers die gezellig koutend naast elkaar voortgingen, moeten de nodige rijvaardigheid bezitten om niet met de sturen in elkaar verstrikt te raken. De Lange Viestraat is een ramp. Te veel voetgangers op een smal trottoir wijken voortdurend uit naar een nog smaller fietspad en de vrolijk knipperende verkeerslichten worden door iedereen genegeerd. Voorbij de Lange Viestraat slingert het fietspad zich korte tijd riant tussen auto's en wandelaars door. Daarna begint de trechter. De weg wordt smaller, het fietspad verandert in een stippellijn en eindigt in de hel. In de Burgemeester Reigerstraat wordt alles en iedereen aan zijn lot overgelaten. Dat is het probleem met fietspaden, daar waar ze het hardst nodig zijn omdat de straat zo smal is, zijn ze afwezig doordat de straat te smal is.