Biënnale

Het is kwalijk dat de Mondriaan Stichting, in het leven geroepen om onder meer Nederlandse projecten voor het buitenland financieel te ondersteunen, het verzoek om subsidie ten behoeve van de Biënnale van Sao Paulo afdoet als een 'bedelgang' (NRC Handelsblad, 15 augustus). Het argument dat deze Biënnale niet ingebed zou zijn in een behoorlijke culturele infrastructuur is een belediging aan Braziliaans adres en negeert bovendien de actuele internationale verhoudingen, waarin, juist binnen de beeldende kunst, 'The Other' en 'The Otherness' uitgegroeid zijn tot een belangrijk en vitaal thema. Het is op z'n zachtst gezegd een anachronisme tegen de achtergrond van deze ontwikkelingen te zeggen dat er in Sao Paulo niets te halen valt.

Ook andere door Melle Daamen gehanteerde uitgangspunten zijn gedateerd, zoals de opvatting dat kunst niets met politiek te maken zou hebben. Ik stel dat het Nederlandse systeem van subsidiëring juist stimuleert tot politiek denken. De opmerking dat reizende exposities zomaar ergens 'neergezet' werden getuigt ookniet van inzicht in de feitelijke gang van zaken. Geen enkele museumdirecteur zal zijn instituut als zo'n dumpplaats zien; deze tentoonstellingen zijn ook nooit als 'gratis kado'tjes' afgeleverd. Er was altijd sprake van financieel en moreel commitment. Actuele tentoonstellingen zijn vrijwel nooit kostendekkend; de Mondriaan Stichting ontleent daar nota bene zijn bestaansrecht aan.