Spaan en Vermeegen op dreef in de USA

Verreweg het aardigste sportprogramma wordt dezer dagen gemaakt door Harry Vermeegen en Henk Spaan: Die 2 in de USA, tijdens het WK tweemaal per week bij Veronica. Het is het enige programma, ook internationaal gezien, waarin de WK-besognes tegelijk serieus worden genomen én belachelijk gemaakt.

In hun programma's over sport komt de humor van Spaan en Vermeegen beter tot zijn recht dan vroeger in hun gewone satirische tv-programma's. Zij hebben de edele voetbalsport met hart en ziel lief - ze weten er ook veel vanaf - maar ze vermijden de bloedeloze ernst van andere sportprogramma's. Dat leidt tot hilarische, soms ook onthullende 'interviews' en sketches.

Gisteravond maakten ze een modeluitzending in de nasleep van Nederland-België. Vermeegen zocht Bryan Roy op. Hij kan zijn gesprekspartners als geen ander 'voeren': al zuigend en plagend wordt de geïnterviewde ertoe verleid zijn dekking te verwaarlozen.

Vermeegen: “Jij gaat zeggen: die Roy draait een lekker WK?”

Roy: “Ik heb twee wedstrijden kut gespeeld en nu wil jij met mij discussiëren? Dan maak je me heel pissig.”

Vermeegen: “Ik ben blij dat jij toegeeft dat je slecht gespeeld hebt.”

Roy: “Het gaat kut, Harry, kut. Maar nu moeten we niet seiken en gewoon tegen Marokko effe de beuk erin gooien.”

Vermeegen: “Maar waarom ga jij niet buitenom? Waarom loop je te klootviolen?”

Roy: “Nou moet jij wel effe nadenken, meestal hebben wij goede gesprekken. Als ik nu vijf acties achter elkaar maak, kun je me na een kwartier wegdragen. Dus die drie die ik nu maak, moeten alledrie goed zijn. Dat was niet het geval. Dan speel je een kutwedstrijd.”

Vermeegen: “In Nederland zitten ze voor de tv te schelden: wissel die Roy! Terwijl je nu de kans hebt dat de hele wereld zegt: die Roy!”

Roy: “Daar zit ik niet echt op te wachten.”

Vermeegen: “Dat is toch leuk voor jezelf, dat een klein jongetje in Afrika roept: Roy! Roy! Daar gaat het toch om!”

Roy (alsof hem een licht opgaat): “Oké, Harry, ik zal het in mijn koppie prenten.”

Fraai is ook de voetbalpoëzie van Spaan. In de laatste regels van zijn lofdicht op Ed de Goey beschreef hij waaraan diens betrouwbaarheid hem doet denken: “Aan een ouderwetse regelmaat/ van 's zaterdags de auto wassen/ voor de deur op straat/ aan sparen in een boekje/ aan koffie met een koekje/ aan trouwen in het wit/ aan oma die nog bidt/ aan 's morgens naar je werk/ aan vroeger in de kerk/ op doel staat Ed de Goey/ monumentale reddingsboei.”

De Goey luisterde onbewogen toe, met die licht pruilende lippen - een puntdicht op zichzelf.

Maar het hoogtepunt was de sketch over het doelpunt van de Belgen: hoe het mogelijk was dat Wouters die bal over zijn likdoorn liet schieten. Spaan als de Belg Albert, Vermeegen op de doellijn als Wouters. Na vijf pogingen lukte het: een onvergeeflijke verdedigingsblunder was kostelijke geschiedenis geworden.