Ook bij Nederlands elftal dreigt “positive Unruhe”

Als dagelijkse WK-watcher word je op den duur een soort schriftgeleerde, volledig toegespitst op het ontsluieren van de even heilige als duistere teksten die coaches en spelers afgeven. Mijn laatste indruk van het Nederlandse kamp: er dreigt stront aan de knikker.

Het WK-Journaal bevatte gisteren een van de schaarse interviews met Dick Advocaat. Jansma had eindelijk iets van zijn lakeienhouding op dit toernooi laten varen, hij was redelijk fel aan de bal. “Moet ik nou een opstelling geven?” vroeg Advocaat geïrriteerd. “Het is twee dagen na de wedstrijd tegen België, iedereen in Nederland wil graag wat meer weten”, drong Jansma aan.

Zijn vraag was vooral: moet Nederland defensiever gaan spelen? Zoals bekend, is de Nederlandse verdediging een huisje van de zoete inval waar eerst Van Gobbel, maar nu ook Koeman en Frank de Boer ervoor zorgen dat hun gasten niets te kort komen. “Als wij defensief gaan spelen”, zei Advocaat echter, “dan vragen we om moeilijkheden.”

Maar wat lees ik vanmorgen in mijn ochtendblad? Koeman: “Die aanvallende speelwijze houdt enorme risico's in (...) Nu moet je kiezen. Wil je dat risico nog eens aangaan? (...) Maar het is ook duidelijk dat de zaken na zo'n nederlaag tegen België anders liggen.”

Kortom, Koeman wil meer verdedigers naast zich, maar Advocaat gelooft daar niet in. Hij aarzelt, zoals hij ook lang aarzelde met Valckx die hij pas op de ochtend van de wedstrijddag tegen België meedeelde dat hij zou spelen. Intussen rukken de reserves, bloed ruikend, aan hun kettingen. “Verdedigend stelt Nederland zich kwetsbaarder op dan nodig is”, zei Blind tegen Jansma.

Eindelijk ontstaat er dus, zoals ze dat in het Duitse kamp noemen, “positive Unruhe” in de Nederlandse gelederen. Overigens heeft dat bij de Duitsers nog niet geresulteerd in evenwichtiger spel. Tegen Zuid-Korea leek het wel alsof ze voor de gelegenheid én Van Gobbel én Koeman én De Boer hadden ingehuurd. Elke Koreaanse aanval was na de rust levensgevaarlijk. “Da ist was los, da hinten!” konden we de Duitse commentator vertwijfeld horen roepen.

Berti Vogts verscheen na afloop op de buis met een te grote Adidasmuts op dat brave Ruhrgebied-hoofd. Hij keek droeviger dan ooit en een diep medelijden welde in mij op. Hij zal het nooit winnen van de praatjesmaker Beckenbauer.

Wie zei daar trouwens dat de Duitse commentatoren per definitie chauvinistisch zijn? Zelden heb ik een kritischer commentaar gehoord als bij deze uitzending van het ZDF. “Een overwinning als een blamage”, zei de commentator na afloop. “Oh, wat is deze Duitse defensie gemakkelijk in verlegenheid te brengen. Ze speelden wie verhext. Bespaar me een vergelijking met landen als Brazilië, Argentinië, Nigeria, België en Nederland.”

Die laatste opmerking was uiteraard balsem op onze nog naschrijnende wonden van zondag. ZDF-commentator en voetbalcoach Karlheinz Feldkamp noemde België - Nederland zelfs hèt duel van dit WK tot dusver. Dàt hebben we in ieder geval binnen.