Franse premier Edouard Balladur kan tegelijk denken en regeren

PARIJS, 28 JUNI. Het antwoord kwam bedaagd, maar in stijl. Vorige week maandagavond had Edouard Balladur niet op de zelfde tijd op het concurrerende tv-net willen staan 'tegenover' Jacques Chirac, die toen een boek presenteerde. Gisteravond antwoordde de regerende minister-president. Hij had 'La Nouvelle France' gelezen en was opgelucht: “Er zijn geen belangrijke verschillen van mening over analyse en oplossingen.”

Het wordt nog lachen met die twee, merkte de hoofdredacteur van de grote conservatieve krant Le Figaro gisteravond na afloop op, in één van de vele tv-nabeschouwingen van het vertraagde duel tussen de partijgenoten Chirac en Balladur. Zij zijn partijgenoten ter rechter zijde in Frankrijks politieke spectrum, dertig jaar vrienden en geen van beiden officieel kandidaat om François Mitterrand volgend jaar op te volgen als president. Maar de strijd wordt sinds vorige week met nauwelijks bedekte rapieren gevoerd.

Chirac is burgemeester van Parijs en president van de Rassemblement pour la République (RPR), de grootste regeringspartij. Hij houdt zich terzijde van het dagelijks gewoel om zich voor te bereiden op zijn 'Plan voor Frankrijk'. Vorige week merkte hij soeverein op, dat hij had verkozen buiten de regering te blijven “omdat je als premier geen tijd hebt om te denken”.

Minister-president Balladur liet zich gisteravond even vorstelijk televiseren in zijn (nog iets mooiere) ambtswoning. Hij glimlachte deftig en ondeugend toen de Chiracs opmerking over de onmogelijke combinatie van regeren en denken hem werd voorgelegd: “Men moet niet generaliseren.”

De boodschap was overigens onveranderd. Terwijl anderen boekjes schrijven - “Ik heb ook boeken geschreven. Daar heb ik nu geen tijd voor.” - wordt het herstel van Frankrijk voortvarend, voorzichtig en competent ter hand genomen. De economische groei lijkt weer hervonden, voorzichtig maar onmiskenbaar. Politie en Justitie worden hervormd. Het financieringstekort wordt aangepakt, de sociale zekerheid gemoderniseerd. Maar vraag niet één, twee, drie resultaten, het achterstallig onderhoud na dertien jaar socialistische presidentschap is groot (lees: alleen als president kan ik mijn heilzame werk echt voor u uitvoeren).

Balladur weigerde zich uit te spreken over het presidentschap en de in zijn gaullistische kring levende ideeën om de veelheid aan kandidaten te zeven door een Amerikaans soort 'primaries' te organiseren. Wat Fransen volgens hem interesseert is werk, welvaart en veiligheid. En “dat Frankrijk weer een sterk land is, dat gerespecteerd, ja bewonderd wordt in de wereld”.