Pretenders

Pretenders. Last of the Independents (WEA 4509-95822-2)

Last of the Independents is pas de zesde cd van de Pretenders, die al in 1980 debuteerden. Behalve zangeres/gitarist Chrissie Hynde is alleen nog drummer Martin Chambers te horen. De Pretenders zijn altijd geteisterd door personele problemen; twee leden zijn overleden en anderen ontslagen.

Maar het enige onmisbare lid van de groep blijkt Chrissie Hynde te zijn. Last of the Independents klinkt weer onmiddelijk herkenbaar als een cd van de Pretenders. De plaat heeft dezelfde opbouw als de debuut-cd: een sentimentele ballade, een paar stevige nummers, een dansbaar stuk. Hynde kan alle genres moeiteloos zingen, ook in de ritmisch opgefokte songs behoudt haar stem zijn languissante kwaliteit. Verrassend is daarom de andere stijl die ze plotseling laat horen in Money Talk. Hierin zingt ze schel en overslaand als Polly Harvey.

Hynde's onderwerpen zijn opmerkelijk. Het sentimentele timbre van bijvoorbeeld 977 wordt ontzenuwd door de tekstuele inhoud. De eerste woorden die blijven hangen zijn 'when I saw my baby cry', maar dan volgt: 'he cried because of me/he hit me with his belt/ his tears was all I felt.' En in I'm a Mother roept zena het intro (dat klinkt als dat van Grace Jones' Pull Up to the Bumper), een paar keer vervaarlijk 'I'm a mother' en later 'treat me like a mother'. Maar Hynde is niet aléén een moeder: uiteindelijk sluit ze de cd af met Dylans Forever Young.