LAATSTE MAN

Rond een tv in Amsterdam: een econometrist die fanatiek korfbalt, een biochemicus die op het hoogste amateurniveau heeft gevoetbald, een filosoof die zegt dat hij aan hockey heeft gedaan en een historicus die in de sport nimmer iets heeft gepresteerd.

Halverwege de eerste helft. Bergkamp scoort niet. De econometrist: “Maar Ronald de Boer scharniert toch lekker.” De biochemicus: “Er zit geen snelheid in het team.” De econometrist: “Maar het staat nu 8-8 in doelrijpe kansen, al is er een discussie mogelijk wat een 100 procent kans is.” De biochemicus: “Dat was geen kans.” De econometrist: “Omdat het Bergkamp was, was het een kans.”

Begin tweede helft. De filosoof: “We hebben in de defensie een stake in de ground nodig, een beetje animal spirit, kortom, sense of urgency.” De biochemicus: “De Boer moet vervangen worden door Winter. Aha, Witschge komt er in. Ook goed. Eindelijk 4-3-3. Nu is er evenwicht in het elftal. Hoewel, Koeman blijft een aanfluiting.”

Zesenzestigste minuut. Philippe Albert scoort wel. De biochemicus: “Fout Wouters, wilde bal met rechter voet spelen.” De filosoof: “Het is niet rechtvaardig”. De historicus: “Voetbal is niet rechtvaardig, net als in de rest van de wereld.” De filosoof: “Mensenrechten, het blijft een precair evenwicht.”

Na de wedstrijd. Mart Smeets reflecteert vanuit Hilversum en zegt trainer Hiddink na: “De Belgen waren gewoon beter. Einde verhaal.” De econometrist: “Maar eigenlijk is het 17-16 geworden. In doelrijpe kansen dan. Dat is één per drie minuten. De return-investment voor de kijkers was dus groot.” De filosoof: “Als we niet van Marokko kunnen winnen, verdienen we de achtste finale gewoon niet.”

En dan back to normal: Nova met minister Kooijmans. De historicus: “Ha, de Ed de Goey van het Binnenhof.” Arme academici bij de buis, ze willen voetbal zo graag rationaliseren maar de wereld zit hen net iets te vaak in de weg.