Wat vliegt daar

Afgezien van het feit dat ik iets heb tegen afkortingen in het algemeen en tegen de afkorting WK in het bijzonder, zet ik wel eens het televisietoestel (dus niet de TV) aan en zie dan op acht netten het spel voetbal.

Denk nu niet dat ik ga zitten afgeven op onze nationale sport.

Mijn vader was 35 jaar penningmeester bij The Good Old, en ik zelf lag al met voetbalschoentjes en -pakje in de wieg, dus op mijn paplepel lag al een voetbal. Ik vind het dus 'best leuk', om het moderne jargon maar eens te gebruiken, en ik weet net dat Van Gobbel in Rotterdam speelt, bij Van Hanegem (die steeds beter wordt), maar veel verder gaat mijn kennis niet - en dat hoeft ook niet want elke krant geeft de pietluttigste details weg, hoewel ik nog nergens een behoorlijke uitleg van de 'buitenspelval' zag, en dat, zo hoorde ik een Britse verslaggever verzuchten, begrijpen ze niet in Amerika. Ja, zei de man, je kunt het natuurlijk wel uitleggen, maar er schakelen elke tien seconden weer 14.560 mensen hun toestel aan, en dan zou je die weer voetbalwijs moeten maken.

En ik woon in Nederland en ik heb al moeite genoeg.

Ik doe het toestel aan en er is dus een partijtje aan de gang. Ongetwijfeld een belangrijke partij. Dus ik moet snel uitmaken wie het zijn, opdat ik voor iemand kan zijn. Ik merk dan dat ik steevast voor het kleinste land ben. Is dat mijn zogenaamde 'Britse' inslag, die me voor de 'underdog' doet kiezen? Om het kijken te veraangenamen moet je voor een partij zijn, net als bij boksen, hoewel ik daar wel eens switch naar degene die de meeste klappen krijgt. En ik heb de pest aan aanstellers, die theatrale vallers, die ik het liefst volgeplakt zie met gele kaarten. Ik ben ook helemaal vóór de brancard, maar ik begrijp niet dat niemand er voor kan zorgen dat die mensen dan ook metterdaad klaarstaan, die brancardiers, met of zonder karretje (dat trouwens niet vooruit te branden is in dat lange gras). Ik wil dat de man òp de brancard ook een gele kaart krijgt, of een rode, zodat ze 'm meteen naar het vliegveld kunnen rijden, en ik ben het absoluut oneens met de regel dat bij de kwart finales (achtste finales? Ik wil eraf zijn) de afgegeven kaarten komen te vervallen. Wat is dat nou weer voor onzin? Nee, je moet juist van die gehavende elftallen krijgen, met alle bankkrachten in het veld, en alle aanstellers en messetrekkers op de bank.

Ik moet dus snel zien wie er spelen en alsof de duvel er mee speelt krijg ik alleen onderschriften te zien van laten we zeggen de Argentijnen. Let maar eens op: de Amerikaanse regie geeft alleen onderschriften in een taal waar ze eerder van gehoord hebben, dus Spaans. Nooit Grieks, Bulgaars of Zweeds. En mòchten ze DE GOEIJ laten zien dan spellen ze het DE GOEJ. Zou je ze niet?

Vroeger keek ik bij interlands nog wel eens naar de reclameborden om te zien waar we mee bezig waren, maar dat kan hier ook niet, want die zijn overal hetzelfde. Huidskleur zegt ook helemaal niets. Ik zou me kunnen voorstellen dat er Amerikanen met grote verwondering naar onze jongens hebben zitten kijken. Je kunt je Brian Roy niet op klompen voorstellen, net zoals een hindoestaanse surinamer met een Vlaams accent me toch aan het denken zet.

Gelukkig hebben ze tegenwoordig behalve het rugnummer ook een grote naam achterop, en dat wil wel eens helpen. Ze mogen van mij ophouden met de hele tijd allerlei spelers op te noemen die in Nederlandse clubs schijnen te spelen en daar voortdurend op de bank zitten.

Met de stand zijn ze ook spaarzaam. Die hele regie houdt trouwens niet over. Ze herhalen mondjesmaat en alleen als de tegenpartij aan het counteren is en er bijna eentje in frommelt. Dat zie je dus net niet en dat zie je dus nooit meer. Dar zorgen ze wel voor. Ook ben ik niet geïnteresseerd in wat de regisseur kennelijk mooie meiden vindt. Het is mijn smaak niet en daar zijn andere programma's voor. Zwaaiende supporters mag even, maar dan niet meer. Wel vond ik het aardig om die drie sjeiks te zien, in aansluiting op de echte saudische prinsen.

Voor herhalingen van mooie spelmomenten moet je dus eigenlijk de volgende dag kijken. Het voordeel dáár weer van is dat het op een christelijk uur gebeurt en dat ze de pauze niet meeherhalen.

Kunt u overigens het stadion al herkennen aan de manier waarop de grasmat is geschoren?

Ik bijna.

Leuk is het ook om te zien hoe de voetballer, sprintend met de bal aan de voet er ineens op trapt omdat de bal niet rolt op het drie weken oude gras. Waarom krijgen spelers en/of scheids niet een zendmicrofoontje om, waardoor we zelf de verwensingen horen en de klachten? En het gehijg als ze het doel naderen.

Zeg, dat eeuwige appelleren, bij alles je hand omhoog, wordt u daar nu ook niet moe van? Het schijnt op den duur te werken, maar ik vind het maar niks. Gele kaart.

Rode kaart nog liever. En dan voor de eeuwigheid van het toernooi, zodat we aan het eind een finale hebben van zes tegen zes. Dat wordt pas spannend.

Weet u trouwens hoe dat vierkante lijstje in de krant werkt? Ik wel.