Duitse acteurs spelen Goethe alsof ze met dynamiet zijn geladen

Voorstelling Internationaal Theaterschool Festival: Stella van J.W. Goethe door Hochschule für Schauspielkunst Ernst Busch Berlijn. Regie: Christina Friedrich; spel: derde- en vierdejaars studenten en gasten. Gezien: 23/6 Cosmic Theater Amsterdam.

Een van de buitenlandse theaterscholen die dit jaar te gast zijn op het Internationaal Theaterschool Festival in de Amsterdamse Nes is de Hochschule für Schauspielkunst Ernst Busch uit Berlijn. Deze regie- en acteursopleiding, genoemd naar de grote Brecht-vertolker Ernst Busch, presenteert zich met twee voorstellingen: Changeling, een zeventiende-eeuws drama van Thomas Middleton en William Rowley dat dit weekeinde is te zien in De Brakke Grond, en Stella van Goethe dat deze week slechts eenmaal werd opgevoerd.

Om maar meteen met de deur in huis te vallen: vierdejaars studente Christina Friedrich heeft Goethe's 'stuk voor verliefden' met groot aplomb geregisseerd. Ze wordt daarbij geholpen door zeven vakkundige acteurs (van wie vijf nog studeren), die spelen alsof ze met dynamiet zijn geladen. De extreme bezetenheid en intensiteit van hun spel deed me af en toe denken aan Peter Pluymaekers' versie van Stella die ik eerder dit jaar zag bij Fact. Alleen met dat verschil dat Pluymaekers te veel uit was op ludiek effectbejag waardoor de voorstelling verzandde in meligheid.

De enscenering van Christina Friedrich oogt veel soberder dan die van Pluymaekers dank zij een simpel decor van witte en hemelsblauwe doeken. Bovendien heeft ze zich strikt aan de tekst gehouden en niet zoals hij een zelfverzonnen einde in elkaar geknutseld, maar haar voorstelling voorzien van de twee versies die er van het slot bestaan.

Goethe, die beschrijft hoe Fernando gekweld wordt door het dilemma dat hij niet kan kiezen tussen zijn minnares Stella en zijn vrouw Cäcilie, liet het stuk aanvankelijk eindigen als een sprookje: Fernando begint met de vrouwen een ménage à trois. In Goethe's tweede later toegevoegde versie echter plegen Fernando en Stella onafhankelijk van elkaar zelfmoord.

Het is mooi dat Friedrich voor beide opties heeft gekozen en haar uitvoering besluit met de oorspronkelijke en meest bevredigende slotscène. Het is een ontroerend moment en daarvan zijn er niet veel in de voorstelling. Het zwaar aangezette, soms karikaturale spel biedt daartoe weinig gelegenheid. Een aantal verstilde ogenblikken daargelaten, zoals die ene intieme scène waarin de twee vrouwen elkaar plotseling nader komen wanneer Cäcilie de benen spreidt van Stella en boven op haar gaat liggen.