Brazilie zonder magische nummer 10 ook succesvol

SAN FRANCISCO, 25 JUNI. Met z'n duizenden dansten de Braziliaanse suppporters het Stanford-stadion van San Francisco binnen. En allemaal hadden ze het geelgroene shirt van Brazilie aan. En bijna allemaal droegen ze op hun rug het nummer 10. Omdat het een magisch getal is. Het rugnummer van Puskas, Platini, Baggio, Savicevic, Zico en Pele. Het rugnummer van de creatiefste voetballers. Dat weten de Braziliaanse supporters.

Het opvallende is dat de huidige nummer 10 van het Braziliaanse elftal, niet de creatiefste is. 'Rai' Souza Vieira de Oliviera mag dan een dominerende speler achter de spitsen zijn. Hij heeft niet de klasse die bij een Braziliaanse nummer 10 past.

Romario had dolgraag het magische getal op zijn shirt gehad. Omdat hij tot de categorie van spelers wil behoren die een extra-dimensie aan voetbal geven. Omdat hij weet dat hij ertoe behoort. Maar Romario is geen speler voor nummer 10. Daarvoor is hij te veel spits en gewoon te lui om recht te hebben op het nummer der uitverkorenen. Hij draagt het nummer 11, een getal dat helemaal niet bij zijn spel hoort.

Romario beschikt niet over het loopvermogen van een nummer 10 of de snelheid van een nummer 11. Hooguit drie kilometer heeft hij gisteravond gelopen, meestal zelfs gewandeld. En toch was hij de man die het belangrijkste aandeel had in de 3-0 overwinning van Brazilie op Kameroen. Alleen al zijn aanwezigheid joeg de Afrikaanse verdedigers, met name Kalla Nkongo, de schrik op het lijf. Romario hoefde maar naar de bal te kijken of aan te zetten en de verdedigers sloegen alarm.

Veel zin om zich in te spannen had Romario weer niet gisteravond. Maar dat gold voor de meeste Brazilianen. In een gezapig tempo werd geprobeerd de bal in bezit te houden. Het toernooi duurt nog lang, wisten de Brazilianen. Wie hard loopt zou eens vermoeid kunnen raken. Ze speelden niet geconcentreerd. Soms maakten ze bij de behaaglijke temperatuur van 24 graden Celsius er echt een zomeravondpartijtje van. Dan namen ze de bal maar op de hak, als het ook anders had gekund. Dat gaf een beetje voldoening, een trucje dat lukte.

Zoals Romario in de tiende minuut een mogelijkheid om direct op doel te schieten niet wenste te benutten, maar de bal omslachtig over een verdediger heenwipte om dan pas te kunnen scoren. De truc mislukte. Maar niemand in het Braziliaanse kamp die hem beschimpte. Zo is Romario, zo kennen ze hem. Bijna een half uur later ging hij na een sublieme dieptepass van Dunga een sprintje aan met twee Kameroenese verdedigers. Toen hij voorbijgelopen dreigde te worden, versnelde hij. Doelman Bell kwam uit zijn doel gerend, maar werd verrast door het subtiele tikje dat Romario tegen de bal gaf. Het was gewoon 1-0.

Romario had voorlopig zijn werk gedaan. Terwijl de andere Brazilianen niet meer dan hun plicht deden, sjokte nummer 11 heen en weer tussen de middenstip en de elfmeterstip. Hoe de prachtige middenvelder Mauro Silva ook het spel verdeelde, hoe de slimme Zinho ook met indidviduele acties probeerde de Kameroenezen van zich af te schudden en hoe de mooiste van allemaal, de fantastische linksback Leonardo, ook met de bal aan de voet langs de zijlijn snelde en kromme passes gaf, het ging allemaal voorbij aan Romario.

Ondanks de aanwezigheid van 83.000 voetbalfans _ waarvan ten minste de helft Braziliaans _ was het lange tijd opvallend stil in het stadion van Stanford University. Soms waren er hoogstandjes, soms waren er mislukte hoogstandjes _ vooral van Rai, die regelmatig over de bal struikelde. De aanvallen werden traag opgebouwd. Pas wanneer de bal in de buurt van het strafschopgebied landde, ging het tempo omhoog. Wanneer Brazilianen het doel ruiken, willen ze wel.

De Mexicaanse scheidsrechter Brizio Carter greep te weinig in bij wild uitgestoken benen van de Kameroenezen. Hij gaf slechts een gele kaart aan Tataw Eta en Kalla Nkongo wegens grof spel. Maar hij gaf nota bene ook Mauro Silva geel omdat deze na getackled te zijn, de bal oppakte om een vrije trap te nemen.

Een kwartier na rust meende de scheidsrechter eindelijk resoluut te moeten ingrijpen bij de wildemansactie van Song Bahanag jegens Bebeto, die aan de zijlijn dreigde door te breken. De Kameroenees kreeg rood, tot woede van zijn Franse trainer Henri Michel.

De Brazilianen voelden dat ze nu echt konden gaan voetballen. Uit een prachtige voorzet van Dunga kopte verdediger Marcio Santos zijn elftal naar een 2-0 voorsprong. Romario voelde zich bevrijd van een van zijn Kameroenese horzels en meldde zich op posities waar hij tot dan toe nog niet was geweest. Hij schiep zichzelf op zijn eigen sluwe wijze kansen en was dicht bij een doelpunt na een fraaie actie van Bebeto. Maar hij schoot naast.

Zwaar gehinderd door een verdediger sloop Romario in de 28ste minuut nog eens het strafschopgebeid binnen, maar doelman Bell kon de Braziliaan net op tijd blokkeren. De bak belandde voor de voeten van Bebeto die vanuit een moeilijke positie de bal haarscherp in het doel schoof: 3-0.

Het feest was begonnen. Op de tribunes roffelden de supporters op de bongo's en wiegden mooie Braziliaanse meisjes met hun heupen.

Roger Milla, de 42-jarige held van Kameroen die in de tweede helft mocht invallen, was nog even dichtbij een doelpunt. Maar veel zou er niet veranderen. Brazilie won met 3-0, haalde daardoor als enige elftal uit twee wedstrijden de volle winst, met een doelsaldo van 5 tegen 0. Zonder zich noemenswaardig in te spannen, zonder te schitteren, zonder een magische nummer 10 is Brazilie bezig zijn aanhang te betoveren.