Kinderjury

Waar blijft de nieuwe Annie M.G. Schmidt, vraagt Reinjan Mulder zich af in het CS van 17 juni. Dat is zoiets als: wanneer schrijft Leni Saris haar literaire meesterwerk?

Mulder stelt zijn vraag naar aanleiding van de bekroning, door de Nederlandse Kinderjury, van auteurs die door deskundige volwassen jury's niet zijn 'goedgekeurd'. Het is verontrustend, zegt hij, dat er tegenwoordig zo weinig schrijvers zijn van zowel goede (lees: literaire) als goeie (lees: bij kinderen geliefde) kinderboeken.

Dat klopt niet. Mulder hoeft de lijst van de Venz Kinderboekenprijs 1994 (een overzicht van de honderd best verkochte kinderboeken in 1993) maar ter hand te nemen en hij treft de namen aan van auteurs die zowel door kinderen als deskundige jury's gewaardeerd worden: Guus Kuijer, Sjoerd Kuyper, Els Pelgrom, Paul Biegel. In het geval van bijvoorbeeld Imme Dros, Aidan Chambers en Toon Tellegen gaat het zelfs om schrijvers van boeken die pas later door de Griffeljury 1994 bekroond werden.

Heeft Mulder dan wat anders bedoeld? Hij vraagt zich af waarom kinderboeken niet 'spannend èn vernieuwend, origineel èn grappig' zouden kunnen zijn. Maar die kinderboeken zíjn er, sinds jaar en dag: ze worden geschreven door bovengenoemde auteurs, en door auteurs die minder goed verkopen, maar dat hoeft geen probleem te zijn.

De winnaars van de prijs van de Kinderjury zijn niet de door Mulder verlangde Hella Haasses en Margrieten de Moor voor kinderen, maar dat is ook teveel gevraagd. Laat het Nederlandse publiek zijn voorkeuren uitspreken voor literatuur en bijvoorbeeld televisieprogramma's en de uitverkorenen zullen, zoals recente onderzoeken hebben aangetoond, Toon Hermans en Betty Mahmoody zijn, en Vrouwenvleugel en Goede Tijden, Slechte Tijden.

Jeugdliteratuur dient net als literatuur voor volwassenen op zijn waarde geschat te worden. Dat hoeft niet tot hoogdravende of krampachtige bespiegelingen te leiden, maar wat Reinjan Mulder doet is het andere uiterste.

Die loopt op een verloren moment de boekenzolder op en treft, in een vergeten hoek, Pluk van de Petteflet van Annie M.G. Schmidt aan; het beste - en enige? - voorbeeld dat hij weet te noemen van een kinderboek dat zowel door kinderen als volwassenen geprezen wordt.