Acht fitte Italianen verslaan laffe Noren

ROTTERDAM, 24 JUNI. Met hangen en wurgen heeft Italië zijn eerste overwinning behaald bij het WK in de Verenigde Staten. De 1-0 tegen Noorwegen was in alle opzichten verdiend. Het publiek in het Giant Stadium in New Jersey was getuige van een saaie wedstrijd, die alleen boeide door de rode kaart voor doelman Pagliuca en de mooie goal van Dino Baggio.

Zelfs met een numerieke meerderheid durfden de Noorse voetballers de aanval niet op te zoeken. Als outsiders krijgen ze veel krediet bij het wereldkampioenschap, maar na de zege op Mexico speelden ze even verdedigend als de Italianen in de jaren zestig. Het huidige team van de Azzurri speelde tenminste op de aanval en verdiende de noodzakelijke zege ten volle. Italië had de openingswedstrijd tegen Ierland met 1-0 verloren.

In de beginfase schiepen de Italianen, onder leiding van Roberto Baggio, een paar goede kansen. Baggio's afstandschot ging rakelings over de lat van de uitblinkende doelman Thorstvedt, die een paar minuten later schitterend reageerde bij een fraaie kopbal van Berti. De eerste de beste Noorse tegenaanval leverde meteen groot gevaar op. De sterk spelende rechtsback Benarrivo, de vervanger van Milan-speler Tassotti, liep niet snel genoeg naar voren toen libero Baresi de buitenspelval openzette. Met Tassotti in de ploeg zou het Milanese automatisme niet zulke nadelige gevolgen hebben gehad.

De Noor Mykland bediende Leonhardsen, die zijn doelpoging buiten het strafschopgebied gekeerd zag door de rechterhand van Pagliuca. Dat de keeper van Sampdoria het veld uit moest, was sneu voor hem maar wel volgens de regels. Pagliuca had geen spijt van zijn actie. “Als ik de bal niet had tegengehouden, was hij er zeker ingegaan. Ik zou het de volgende keer weer zo doen.”

Sacchi besloot zijn halfgeblesseerde aanvoerder Baggio naar de kant te halen en bracht doelman Marchegiani binnen de lijnen. Sacchi verdedigde zijn twijfelachtige keuze: “Ik heb Baggio gewisseld, omdat ik veel respect voor hem heb. Ik wilde hem niet als een eenzame werker voorin laten hollen.”

Na de rode kaart speelde Italië voorzichtiger, zonder dat de Noren hun tactiek veranderden. Met als gevolg een slaapverwekkende vertoning die sterk deed denken aan het WK in 1990. Pas halverwege de tweede helft kwam het stadion tot leven. Signori's specialiteit, de wegdraaiende voorzet, viel te bewonderen bij een vrije trap vanaf links, die terecht kwam op het hoofd van Dino Baggio. Zijn keiharde kopbal was zelfs Thorstvedt te veel.

De tweede Baggio moest zijn grote inzet vervolgens met krampverschijnselen bekopen. Hinkend beëindigde hij de wedstrijd, nadat Baresi al was uitgevallen met een knieblessure. Eerder had Sacchi Casiraghi gewisseld voor Massaro, waardoor geen Italiaanse wisselspelers meer konden worden ingezet. Alsof dat nog niet genoeg was, verzwikte Maldini nog zijn enkel. De linksback slofte als een oude man over het veld.

Pas toen de elf Noren nog maar acht fitte Italianen tegenover zich wisten, waagden de spelers van bondscoach Olsen zich aan doelgericht voetbal. En prompt kregen ze kansen. Bohini schoot net naast na een eigen opwippertje. Jakobsens harde volley belandde in de handen van Marchegiani, die ook tegen Mexico onder de lat zal staan.

Pagliuca wordt waarschijnlijk voor twee duels geschorst. De blessures van Baresi en Maldini lijken zo ernstig dat het nog maar de vraag is of ze van de partij kunnen zijn tegen Mexico. -----------------------------------------------------------------------

Bij het WK mogen voor het eerst drie spelers worden gewisseld: twee veldspelers en de doelman. Bij Italië - Noorwegen werd doelman Pagliuca van het veld gestuurd. Coach Sacchi haalde onmiddellijk Roberto Baggio naar de kant en zette reserve-doelman Marchegiani onder de lat. Later wisselde Italië nóg twee veldspelers. Had Sacchi zich vergist en tegen de regels in drie veldspelers gewisseld? Nee. Op het moment dat Baggio werd gewisseld was hij geen veldspeler meer maar doelverdediger, verklaarde de scheidsrechter na afloop.