Rusland als partner

HET PARTNERSCHAP VOOR vrede dat aanvankelijk in de NAVO teleurgestelde Oosteuropese landen als een doekje voor het bloeden werd aangereikt, blijkt nu toch een geloofwaardig instrument te zijn bij het handhaven van de veiligheid en het bevorderen van de samenwerking in Europa. Ruslands aanvaarding van het partnerschap gisteren in Brussel toont dat aan. Waar een volledig lidmaatschap van de NAVO, zoals onder meer door Polen gewenst, een nieuwe scheidslijn door Europa zou trekken, houdt het met de Russische Federatie uitgebreide partnerschap de weg open naar een functionerend collectief Europees veiligheidssysteem.

De diplomatie van het Westen, de Amerikanen voorop, mag voor dit succes tekenen. Zij is onbuigzaam geweest waar de status van de NAVO als onafhankelijke verdedigingsorganisatie moest worden beschermd, zij heeft zich voldoende soepel getoond om een levenskrachtige oplossing voor de gerezen problemen mogelijk te maken. De in Brussel uitgesproken erkenning dat de Russische Federatie een alom aanwezige factor is wanneer het gaat om de gezamenlijke Europese veiligheid, bevestigt de recente ervaringen in voormalig Joegoslavië en ligt in het verlengde van de afspraken die al in andere veiligheidsorganisaties Europa betreffende waren gemaakt. Voor die erkenning behoefde dus geen grote offers te worden gebracht.

DE RUSSISCHE minister Kozyrev heeft erop gewezen dat zijn handtekening onder het bewuste document nog niet betekent dat alle moeilijkheden uit de weg zijn geruimd. Daarin heeft hij gelijk. De Oosteuropeanen houden onverkort vast aan een uiteindelijke toetreding tot de NAVO, de Russen zullen alles in het werk blijven stellen om diezelfde NAVO zoveel mogelijk te 'transformeren', zoals zij dat zelf noemen, desnoods via een Russisch lidmaatschap.

Paradoxalerwijs hebben de Russische manoeuvres van de afgelopen weken om het Atlantische bondgenootschap nu al te doen verwateren, nog eenmaal de oude standvastigheid bij de NAVO doen herleven. De kernvraag is: voor hoe lang?