Ross zingt met een stem die seks ademt

Concert: Diana Ross. Gehoord: 22/6 Ahoy', Rotterdam.

Vrijdag was ze een van de sterren bij de opening van het WK, gisteravond stond ze in een uitverkocht Ahoy'. Voor een publiek van joelende homo's, families, mr. Pieter van Vollenhoven en prinses Margriet toonde Diana Ross zich de meesteres van de zaal. Ross gaf aan als het publiek moest staan of weer moest gaan zitten, en 'lekker relaxen'. Ze liet zich zoenen door de fans, maar bevrijdde zich met een vinnig gebaar uit al te stevige omhelzingen. Tussen de opkomst in een zwarte lakleren jurk, en het slotnummer in een oversized rood colbert slaagde ze er ook nog in zich zo'n acht keer te verkleden.

Ruim twee uur duurde de show, die moeiteloos gevuld had kunnen worden met de ene hit na de andere uit haar rijke verleden. Maar Ross' vorig leven als Supreme werd verwaarloosd. Het kwam slechts aan bod in een medley van successen als I Hear A Symphony, Stop! (In The Name Of Love) en You Can't Hurry Love. De medley als muzikale vorm zou afgeschaft moeten worden, het is de meest respectloze manier waarop een artiest oud werk kan behandelen.

Ross had blijkbaar een voorkeur voor de langzamere nummers uit haar repertoire, als Touch By Touch, Do You Know Where I'm Going To en You Are Everything, dat werd opgedragen aan Marvin Gaye. Dan dwaalde ze vanaf het ronde podium als in slow-motion door de zaal, spreidde behaagziek haar armen en schudde haar haar dat als een cape over haar schouders hing.

Twee keer kwam er een complete kleedkamer uit het plafond zakken, waarbinnen ze zich verkleedde en weer tevoorschijn kwam in een nieuwe goudlamé creatie of een zuurstokroze meisjesjurk.

Naast het podium speelde een band. In deze opstelling, waarbij de boxen in het midden van de zaal boven het podium hingen, klonk het alsof de weergave uit een transistorradio kwam. Maar de inmiddels vijftigjarige Diana Ross kan nog altijd prachtig zingen. Met een stem die seks ademt. Soepel, lichtzinnig en moeiteloos.