In Sloppy Joe's kunnen ze hun geluk niet op; Amerikaanse cafébezoekers in extase over zege VS

ORLANDO, 23 JUNI. Van Ernest Miller Hemingway tot Earnest Stewart. Beiden zijn ze vannacht nadrukkelijk aanwezig in Sloppy Joe's (Morsige Joe), een bar in Church-Street, Orlando. Hemingway omdat hij volgens de overlevering mede-eigenaar zou zijn geweest van het etablissement. En Willem-II-speler Earnest Stewart omdat die, notabene als voetballer, vrij plotseling een bekende Amerikaan is geworden.

Sloppy Joe's is een Hemingway-museum. Overal prijken relikwieën en foto's van hem aan de muur. Maar de bezoekers van Sloppy Joe's hebben geen oog voor geschiedenis, maar des te meer voor het voetballen.

Achterin de zaak hangt een groot filmdoek. Er lopen geen acteurs maar voetballers op te rennen. Iedereen volgt gespannen de verrichtingen van de Verenigde Staten tegen Colombia. Naarmate de wedstrijd vordert neemt het enthousiasme steeds grotere vormen aan. Er wordt gejoeld en geklapt bij weer een goede redding van Tony Meola (het haar strak in een staartje vastgebonden), die door zijn uitstraling nu al een sportheld is geworden. Tevreden kreten bij het rustsignaal (de VS staat volkomen tegen de verhouding in met 1-0 voor), extase als het publiek in beeld komt met de 'Stars and stripes'.

Tussen een groepje Amerikaanse jongens en meisjes zit een jongen met een Oranje-shirt. Het is het tricot uit 1988, het jaar dat Nederland Europees kampioen werd. De supporter heet Richard Gorter en komt uit Spaarndam. Voor een prikkie heeft hij voor twee weken een reis geboekt naar Florida. Zijn vriend werkt in Essex en in Engeland doen de reisbureau's de WK-trips de deur uit voor dumpprijzen: twee weken voor 850 gulden, inclusief vliegticket, huurauto en hotel. Alleen de toegangsbewijzen ontbraken. Maar op de zwarte markt betaalde hij 275 gulden voor Nederland-België en Nederland-Marokko kon hij voor de normale prijs van 75 gulden krijgen. “De spelers van hun land kennen ze niet”, wijst hij op zijn Amerikaanse vrienden en vriendinnen. “En ik moet ook uitleggen wat een rechtsback is en waarom ze soms een bal de tribune intrappen.”

Aan de bar zit een jongen met een basketbalpet nonchalant achterstevoren op zijn hoofd. Gespannen volgt hij de verrichtingen op het doek. Joe Rosewall is zelf een verwoed voetballer op zijn college. Hij studeert werktuigbouwkunde. Joe maakt snel duidelijk waarom hij voor voetbal heeft gekozen en niet voor een Amerikaanse sport. “Daar ben ik gewoon te licht en te klein voor. Ik zie soccer als een natuurlijke sport. Het geeft toch een heerlijk gevoel om tegen een bal te trappen. Ik krijg er een kick van.”

Hoofdschuddend hoort hij de vraag aan of voetbal een kans maakt na het WK in Amerika. “Een profcompetitie? Ik kan het me niet voorstellen. In het zuiden misschien wel. Maar in het noorden is het in de winter te koud om te voetballen. Daar zal je overdekte hallen moeten bouwen. En dat kost te veel geld. Maar in de steegjes van de grote steden en op de landjes in de provincie zal voetbal altijd populair blijven. Vooral bij de immigranten. Hier in Florida wordt het voetbal in feite in stand gehouden door de Jamaicanen, de Aziaten, de mensen uit de Dominicaanse republiek en de Cubanen.”

Hij raakt in extase bij een omhaal die net naast gaat. Dat vinden de Amerikanen mooi, al gaat de bal niet tussen de palen. En als Earnest Stewart de sensatie voor de Amerikanen compleet maakt, kan hij zijn geluk niet op. “Stewart, die speelt hier toch in de USISL-competitie? In Holland? Willem two? Nee, dat wist ik niet.”

Bij 2-1 zegt hij: “Het zal nog een moeilijke wedstrijd worden”. Maar op dat moment staat de klok op de negentigste minuut. Als de overwinning een feit is, vallen de mensen elkaar in de armen. Ook de bezoekers die misschien voor het eerst in hun leven een voetbalwedstrijd zien.

Dan gaat de knop om en komen er basketballers in beeld. De belangstelling voor de beslissende play-offwedstrijd tussen de New York Knicks en the Houston Rockets is echt niet minder, maar anders. Nu kan er onderwijl gedanst worden, want voor basketbal hoef je je niet zo te concentreren.