Geen wereldkampioenschap voor de krantleestechniek

Het begint een heel boeiend wereldkampioenschap te worden, veel interessanter dan de afleveringen van 1986 en 1990. Voor het gedrag van de tv-kijker heeft dat ingrijpende gevolgen.

Voor het volgen van wedstrijden op de buis heb ik de laatste tien jaar een techniek ontwikkeld die opeens volstrekt onbruikbaar is. Het is de krantleestechniek, een sportieve variant op het eetlezen van Remco Campert. Je legt je rechteronderbeen over je linkerknie en drapeert de te lezen krantepagina tegen het licht geheven rechterbovenbeen, zódanig dat je je ogen slechts even van de krant hoeft op te slaan om het beeldscherm in het vizier te krijgen. Bij elke stemverheffing van de commentator die een belangrijke ontwikkeling aankondigt ('De bal komt in de richting van Van Gobbel'), focus je je ogen bliksemsnel op de buis. Als de ontwikkeling meevalt ('De bal zwaait af, Van Gobbel hoeft niet in te grijpen') zet je het krantlezen onbekommerd voort.

Op die manier heb ik me door hele Europa Cup-toernooien, waarvan het voetbal per definitie hopeloos vervelend is, heengeslagen. Ook tijdens de twee vorige edities van het wk-toernooi deed deze krantleestechniek wonderen. Ze was eigenlijk alleen onuitvoerbaar tijdens de openingswedstrijd van Oranje in 1990 tegen Egypte - toen kreeg ik nog geen komma rustig uitgelezen. Dezelfde lastige omstandigheid deed zich deze week tijdens Nederland-Saudi-Arabië voor.

Ik had verwacht dat het daarbij zou blijven, maar niets daarvan. Het is elke avond raak. Vannacht was het bijna niet te harden. Eerst die prachtige wedstrijd waarin de Zwitsers - wat een mooi elftal - Roemenië afdroogden. Chapuisat! Knup! Sutter! Bregy! Wie had gedacht dat zulke ongewone namen mij ooit van het lezen van het beursoverzicht zouden afhouden?

Maar daarbij bleef het niet. Terwijl het deel van het Nederlandse volk dat nog een béétje plichtsbesef had, naar bed ging, mocht ik me te goed doen aan Colombia - Amerika. Het was onvergetelijk. VVV (uit Venlo) tegen Brazilië. Alle kenners - ik ook, want ik ken mijn kenners - zagen Colombia als potentiële wereldkampioen. Willem van Hanegem zegt deze week in Voetbal International: “Het is niet allemaal even doeltreffend, maar qua voetbal is Colombia misschien wel het beste land. Colombia verloor dan wel van Roemenië, maar ik vond ze toch weer goed spelen.”

Voetbalwijsheid bestaat niet. Met een beetje geluk had Amerika met 5-O gewonnen. Ze misten alleen nog Maurice Graef, die spits van het échte VVV. Ernie Stewart (Willem II) van het Amerikaanse elftal is ook briljant, maar toch een tikkeltje minder. Vlak voor tijd verrichtte verdediger Balboa - who the hell? - nog een schitterende bicycle-kick die net overging. Bij Maurice Graef zou ie hebben gezeten.

Ondiplomatiek gezegd: eigenlijk lopen er bij Amerika elf Van Gobbels rond. Ik vind het dan ook nog te vroeg om, wat betreft het Nederlands elftal, alle hoop te laten varen.