LAATSTE MAN

Zestiende minuut eerste helft. Nummer 10 wordt getackeld door nummer 6. Niet gemeen, niet grof maar wel buiten de orde. Nummer 10 gaat neer. Nummer 6 krijgt geel. Want 10 heeft geschiedenis en 6 niet. Nummer 10 loopt dus met de borst ver vooruit over het veld, alsof hij aspirant-lid is van een streetgang die passanten bang wil maken. Voor het overige heeft hij tot nu toe nog maar anderhalve bal geraakt en daarmee bovendien niets wezenlijks gedaan. Wat er in het eerste kwartier is gebeurd, is het werk van zijn ploeggenoten geweest. En toch blijft hij na die tackle bijna een halve minuut roerloos, plat op zijn buik, de dood spelen.

Hier is iets ernstigs aan de hand zijn. Hier ligt een kwart eeuw frustratie op de mat. Frustratie die is begonnen in geerfde armoede maar die niet is verdwenen door zelf verworven rijkdom. Integendeel, geld, dope en vrouwen hebben nummer 10 alleen maar pijnlijker ingewreven dat er zoiets als noodlot bestaat. Wat een popmuzikant in het stadion wel mag, mag een voetballer van de wereld nu eenmaal niet.

Vijftiende minuut tweede helft. Nummer 10 heeft slechts met een van pijn vertrokken gezicht over het veld gesjokt. Maar dan wordt hij ineens kwaad. Op wie? Op de wereld waarschijnlijk. Maar 10 doet tenminste iets. Het mislukt. Driekwart minuut later lijkt hij die 'actie' in slowmotion te herhalen. Nu is het echt. Hij scoort via een simpele beweging met zijn linkervoet. Als een gabberhouser loopt hij richting camera. De wraak spat van zijn gezicht. Na veertien minuten verlaat hij het veld, de vuisten gebald richting dezelfde camera. Want dat is het oog van de wereld.

Diego Maradonna is terug. Louter en alleen op zijn eigen voorwaarden. Uiteraard. Hier wordt niet Argentinie-Griekenland gespeeld. Hier is het: Maradonna tegen ons.