Bulgarije kansloos tegen fluwelen techniek Nigeria

DALLAS, 22 JUNI. Ze blijven op de trommels slaan en ze blijven dansen. Onophoudelijk. Wanneer het laatste fluitsignaal van de scheidsrechter klinkt, slaan ze en dansen ze nog even door.

Sneller ditmaal, in de euforie van de 3-0 triomf op de Bulgaren. Maar dan houdt het op. De roes wordt verstoord, waarin Nigerianen verkeren wanneer ze voetballen op het monotone ritme van groepjes trommelaars en dansers op de tribune van de Cotton Bowl in Dallas.

Zo voetballen de beste Nigeriaanse voetballers. Loom, als in meditatie verzonken. In de drukkende avondwarmte van Texas, die lijkt op die van Nigeria, schuiven ze elkaar de bal toe. Het kost ze geen moeite en het vergt geen energie wanneer ze in dat tempo spelen. Scoren we vandaag niet, dan maar morgen, zeggen ze in Nigeria.

Maar zodra ze het vijandelijke doel ruiken, schakelen ze over in de hoogste versnelling. Snel gaat de bal van voet naar voet, in flitsende combinaties, gesteund door een fluwelen techniek. En altijd een gave voorzet van Finidi of een krachtige, doeltreffende sprint van Yekini. Voordat verdedigers het beseffen ligt de bal al in hun doel.

Nigerianen komen deze maand niet naar de Verenigde Staten om te leren, Nigerianen komen laten zien dat ze kunnen voetballen, op hun eigen manier. Ze worden geen wereldkampioen. Maar de hele wereld zal weten dat er een Nigeriaanse manier van voetballen is. Anders dan de manier van Kameroen, Zaire, Zambia.

Hun held is Rashidi Yekini, hun onbetwiste topscorer. Yekini scoort altijd. Acht van de zeventien doelpunten bijvoorbeeld die Nigeria in de kwalificatiewedstrijden voor het wereldkampioenschap maakte. Maar hun held wil hij niet genoemd worden. Wie de steun van Allah geniet is geen held, wil hij als Moslim zijn bewonderaars doen geloven. Hij gelooft in predestinatie. “Ik beslis niet over mijn bestemming. Mijn doelpunten komen rechtstreeks van Allah. Altijd wordt gevraagd naar het geheim achter mijn doelpunten. Het is eenvoudig: Allah is het geheim.”

Yekini, 29 jaar, 1,88 meter en 84 kilo, heeft zich overgegeven. Hij is de rust zelve. Hij zegt nooit onder druk te staan. Hij lacht naar zijn tegenstanders wanneer ze hem grof aanvallen. Hij ontploft van vreugde wanneer hij scoort. Maar als hij niet scoort is het ook goed. “De hemel helpt alleen degenen die zichzelf helpen”, zegt hij.

Hij is al drie jaar spits bij het Portugese Vitoria Setubal, waaraan hij door zijn vorige club Africa Sports uit Ivoorkust tegen zijn wil werd verkocht. Uit protest weigerde hij de eerste drie maanden van zijn Portugese contract te voetballen. Maar toen hij uiteindelijk toch speelde, werd hij meteen topscorer, elk jaar. Scoren doet hij namelijk altijd. Volgend jaar bij Olympiakos Piraeus waarschijnlijk ook.

Yekini is niet naar Amerika gekomen om te scoren, zei hij voor de wedstrijd tegen Bulgarije. “Wat zal gebeuren, gebeurt. Allah heeft me een bericht gezonden dat ik hier moest zijn. Nu, ik ben hier.” Maar Yekini scoorde toch. Zomaar ineens, omdat hij er toevallig stond. “Omdat ik een goede relatie met Allah heb”, is zijn verklaring.

De Nigerianen, ze zijn anders. Exotisch, stijlvol en trots. Daarom zijn Nigerianen mooie mensen. Ook wanneer ze basketballen, zoals Hakeem Olajuwon van de Houston Rockets, de beste speler van de Amerikaanse profliga. En wanneer ze voetballen als Yekini, Finidi, Amokachi, Okocha, Oliseh en Amunike of keepers als Rufai, prins Peter, zoon van de koning van Idimu.

Rufai, verstoten door Go Ahead Eagles uit Deventer, redde zijn elftal in de beginfase van de wedstrijd tegen Bulgarije. Hij stopte een schot van Kostadinov met een spectaculaire duik. Vervolgens was hij weer attent bij een kans van dezelfde Bulgaarse spits. Zonder zo'n goede doelman is de Nigeriaanse verdediging een gemakkelijk te nemen obstakel. Want verdedigen is niet het sterkste punt van Nigeriaanse voetballers. Bij voorkeur spelen de verdedigers mooi en op techniek. En dat is weleens riskant.

Maar altijd kunnen ze rekenen op hun trommelaars en dansers op de tribune. En meestal ook op de aanvallers Finidi, Amokachi en Yekini of Okocha, die gisteren overigens door een blessure niet kon spelen.

Na twintig minuten omzeilde Finidi de Bulgaarse buitenspelval. Hij rende naar de achterlijn en plaatste de bal haarscherp voor het doel waar Yekini in drie grote stappen de Bulgaarse verdedigers voorbij was gesneld om van dichtbij te scoren.

De Bulgaren waren verrast. Veel overtuiging is er niet in hun spel. Maar met temperamentvolle spitsen als Stoitsjkov en Kostadinov zijn er altijd kansen op een doelpunt. Die mogelijkheid deed zich voor toen Stoitsjkov van 25 meter van het doel een vrije trap mocht nemen. De aanvaller van Barcelona schoot de bal hard in de bovenhoek langs Rufai, maar hij moest zijn gejuich staken toen de Costaricaanse scheidsrechter Badilla de treffer annuleerde omdat het een indirecte vrije trap betrof.

De Nigerianen antwoordden met een diagonaal schot van Amunike op de paal en met een doelpunt van Amokachi, die na een voorzet van Yekini een duel met een Bulgaarse verdediger won en vervolgens de bal in het doel schoot. Op de tribunes van de Cotton Bowl sloegen de Nigerianen harder op hun trommels, maar het ritme bleef hetzelfde. Als in een roes.

Ze sprongen schreeuwend op wanneer Yekini aanzette voor een van zijn krachtige sprints en Finidi aanleg voor een van zijn gave voorzetten. Na tien minuten spelen in de tweede helft scoorde Nigeria zelfs 3-0. Een boogbal voor het doel van de voet van Finidi werd door Amunike met een snoekduik in een doelpunt omgezet.

De Bulgaren waren kansloos, dat wisten ze en voelden ze. Ze zouden nog uren hebben kunnen doorvoetballen zonder te scoren. Maar de Nigerianen roken kansen. Na een bliksemsnelle combinatie dook Finidi voor de Bulgaarse doelman Mikhailov op. De Ajacied kreeg de bal niet onder controle en kwam in botsing met de keeper. Het betekende voor Finidi het einde van de wedstrijd. Of zijn blessure ernstig is, moet worden afgewacht.

Ook zonder hem had Nigeria nog kunnen scoren. Maar het vuur van Yekini was geblust. Hij had zijn werk gedaan. Hij had gescoord. Weer had de rust zelve gescoord. Als vanzelfsprekend, omdat hij het wist.

Weer had zijn coach, Clemens Westerhof, succes. Ook vanzelfsprekend. Met de trots van een Nigeriaan verkondigde de Nederlander dat zijn spelers de confrontatie met Argentinie niet vrezen. “Dan speelt Okocha op Maradona”, sprak hij zelfverzekerd. “Nigeria komt hier om de mensen te vermaken.”