Wimbledon revisited

Terug op Wimbledon na een afwezigheid van tien jaar lijkt er weinig veranderd aan de Londense Church Road. Och, er is een televisietoren verrezen en de cabine is niet dezelfde als in '84, terwijl het Wimbledon-museum een prominentere plaats heeft gekregen. Maar dat zijn kleinigheden. Het paars en het groen zijn de overheersende kleuren gebleven. Het centre-court ademt op de zondag voorafgaande aan het toernooi dezelfde serene rust van altijd. Het gras kan onmogelijk nog korter worden geschoren. De sfeer heeft niets frivools (zoals Roland Garros) en niets rumoerigs (zoals Flushing Meadow).

Tien jaar lang ben ik hier niet geweest en nu ik terug ben lijkt die toch lange periode moeiteloos overbrugd. Wij veranderen, Wimbledon niet. Hoe verliep het in 1984? Om te beginnen was het, op twee dagen na, prachtig weer. En dat was billijk ook, want het damestoernooi beleefde zijn honderdste voorstelling. Daarom verschenen er op de tweede maandag 17 oud-Wimbledon-kampioenen op het centre-court om zich te laten huldigen door de hertog en de hertogin van Kent. Er waren zeer bejaarde dames bij, die zich moeizaam schuifelend over de rode loper bewogen. Anderen bleken nog verrassend kwiek ter been. Fred Perry, de kampioen uit de jaren dertig, was er ook. Hij is er trouwens elk jaar, maar in '84 werd voor hem een standbeeld opgericht, aangezien het een halve eeuw geleden was dat hij Wimbledon-kampioen heren enkelspel was geworden. John McEnroe was nooit gezien bij het Britse publiek, aangezien hij grossierde in slechte manieren. Maar dat jaar versloeg hij in de finale zijn concurrent sinds jaren, Jimmy Connors. Het was een executie. Connors had niets in te brengen en werd weggespeeld via de onheilspellende cijfers 6-1, 6-1, 6-2 in tachtig minuten. Het jaar daarop dronk men andere thee. Boris Becker, een rijzige onbekende uit Duitsland, zeventienëneenhalf jaar jong, versloeg in de finale de Amerikaan Kevin Curren in vier lange sets die drie uren en 18 minuten vergden. Bij de dames zegevierde Martina Navratilova, die ditmaal voor het laatst partij geeft. Zij gedraagt zich bij voorbaat al beter dan Mary Pierce, de verliezende finaliste van de Franse Open Kampioenschappen, die op het laatste moment afzegde. Misschien beviel de loting haar niet. Van één ding kan zij absoluut zeker zijn: Wimbledon blijft onbewogen onder afzeggingen. Dat is een ijzeren regel, waarvan slechts één maal is afgeweken, namelijk in 1973, toen een speler van de tweede categorie, de Tsjech Jan Kodes, de finale tegen een middelmatige Rus (Metreveli) mocht spelen, omdat de complete wereldtop absent was. Dat had eigenlijk met Wimbledon niet veel te maken. Het ging om Nikki Pilic, een Joegoslaaf die door zijn bond onheus behandeld was en die zijn prominente collega's voor zijn karretje gespannen kreeg. Toen liepen sommige Wimbledon-officials bleekjes rond, maar men herstelde zich snel. Het jaar daarop was iedereen weer present en Jimmy Connors verpletterde de 39-jarige Ken Rosewall met 6-1, 6-1, 6-4 in de eindstrijd.

Men zegt dat het op Wimbledon bijna altijd regent en inderdaad, als ik dat zeil uitgerold zie worden, slaat ook mij de schrik om het hart. Maar soms zijn wij het slachtoffer van onze verbeelding. In 1931 had Engeland een kletsnatte zomer, maar tijdens Wimbledon bleef het kurkdroog. In 1936 regende het vaak, in 1938 ook, maar '46 was mooi, '49 ook, maar '52 niet, terwijl '58 een ramp was, net als '63 toen de finales pas op maandag gespeeld konden worden. In '76 was het smoorheet, in '81 koud, in '88 moest een extra maandag worden ingeschakeld. In '91 raakten zelfs geharde organisatoren in lichte paniek. Na vier dagen waren pas 52 van 240 geplande partijen afgewerkt, zodat de zondag halverwege (bedoeld als rustdag) moest worden ingeschakeld. Maar vorig jaar hield fraai, droog weer de volle twee weken stand. Het vervelende is wel, dat er voor dinsdagmiddag een buitje is voorspeld. Toch geen begin van de zondvloed wil ik hopen? Maar de Engelsen zeggen dat er niets aan de hand is en het aardige van Britten is dat ze ongebroken blijven, wat het weer ook doet.