Krajicek: 'Ik stond er gewoon niet'

LONDEN, 21 JUNI. Richard Krajicek gleed weg op het gladde gras van baan twee op Wimbledon. Op weg naar het net schoten zijn voeten onder hem vandaan. Hij probeerde zijn balans te hervinden, maar zijn 1.96 meter lange lichaam luisterde niet meer naar de signalen van zijn zenuwstelsel. Hij viel in slow-motion, als in een vertraagde film van een ineenstortende wolkenkrabber. Krajicek zag de bal in de hoek van de baan belanden. Het zijn punten die een tennisser incalculeert als hij op gras speelt. Maar ze vormen een probleem, als het slippertje zich voordoet bij matchpoint tegen. Krajicek, vorige week nog winnaar van het grastoernooi in Rosmalen, verloor gisteren in Londen in de eerste ronde van Wimbledon met 6-3, 6-2, 5-7 en 7-6 (7-5) van de Australiër Darren Cahill. Het was de eerste keer sinds de US Open 1991 - toen hij een matchpoint verspeelde tegen Ivan Lendl - dat hij zo snel werd uitgeschakeld in een grand-slamtoernooi. Dat was bij zijn debuut in New York, in zijn eerste volledige jaar in het circuit. Dit keer stond hij 23ste op de wereldranglijst. In 1991 en 1992 reikte hij op Wimbledon tot de derde ronde, vorig jaar tot de vierde, toen Agassi hem de weg versperde.

De 22-jarige Krajicek leek aanvankelijk op weg naar een dramatische overwinning. De eerste set verspeelde hij door drie opeenvolgende mislukte volleys, waardoor hij een service-game verloor. In de tweede vocht hij tegen zijn vorm. Maar in de derde, toen Cahill bij 5-3 serveerde voor de wedstrijd, vond hij plotseling de benodigde agressie. Krajicek brieste, zijn gezicht verstrakte. Hij sloeg vier winnende returns en won vier games op rij. En leek klaar voor de laatste twee sets.

De 28-jarige Cahill onderging sinds 1991 elf operaties aan zijn linkerknie. Hij stond ooit nummer 22, maar zakte tijdens zijn blessureperiode naar plaats 217 en keerde pas in januari terug op de tennisbaan. Dankzij een regel die een geblesseerde speler het recht geeft zich voor zes toernooien in te schrijven met zijn oude ranking, werd hij toegelaten in het hoofdtoernooi. Wimbledon was zijn laatste kans om zijn punten te verdienen. Hij vocht voor zijn laatste kans op een tweede carrière.

In de vierde set leek Cahill in te storten. In het begin van de wedstrijd had hij solide gespeeld en uitstekend gevolleerd. Maar de meeste problemen sinds zijn terugkeer, zo vertelde hij na afloop, had hij met het vasthouden van zijn concentratie. Na de ontknoping van de derde set speelden de herinneringen aan eerdere nederlagen door zijn hoofd. “Krajicek begon in de derde en vierde set veel beter te spelen. Hij had de beste kansen in de vierde. Als ik had verloren, was het heel hard aangekomen”, zei Cahill.

Maar ook Krajicek heeft van december tot april niet kunnen tennissen door een knieblessure. Een periode vijf maanden rust verloste hem van overbelaste en pijnlijk ontstoken pezen. Maar hij betaalt een prijs. Niet in verdiensten, niet in toernooizeges. Wel op de enige plaatsen die voor hem echt belangrijk zijn. Hij won het eerste toernooi na zijn terugkeer in Barcelona op gravel, maar verloor vorige maand op de Open Franse kampioenschappen in de derde ronde van een Zweed die boven zichzelf uitsteeg. Hij won vorige week op gras in Rosmalen, maar verloor gisteren van een solide Australische veteraan.

Twee zwakke dagen, met onevenwichtig spel van Krajicek zelf en niet meer dan 'goed' spel van zijn tegenstanders, verpesten zijn seizoen tot nu toe. Hij stemt het hele jaar af op de vier grote toernooien. Met iedere partij om drie gewonnen sets, met 128 deelnemers, met zeven wedstrijden tot de finale. Alleen de grand-slams tellen voor hem.

Toen Krajicek na zijn nederlaag van de baan afliep, nam hij de moeite om met twee armzwaaien het publiek te bedanken. Maar een half uur later op de persconferentie zat hij erbij als een scholier die voor zijn eindexamen was gezakt en het zijn moeder nog moest vertellen. Hij zocht naar woorden. “Het is raar. Vroeger vond ik het niet erg wanneer ik in de grand-prix slecht speelde; als het in de slams maar goed ging. Nu heb ik twee toernooien gewonnen, maar twee slechte grand-slams gespeeld.”

Gisteren ontbrak, zoals dat heet, 'het gevoel'. Een tennisser staat alleen op de baan en trekt ten strijde tegen de rest van de wereld. Alle variabele omstandigheden zijn belangrijk. Op Wimbledon, zeer tegen 'het gevoel' van Krajicek, is dat bovenal het gras. Dat bleek heel anders dan hij gewend was van Rosmalen en van de Londense trainingsbanen. Na gebruik wordt het gras hard en stuit de bal steviger. Maar de achttien wedstrijdbanen van Wimbledon liggen het hele jaar te wachten tot het toernooi weer begint. Daar mogen de gewone stervelingen, zoals Krajicek, slechts één keer een half uurtje oefenen en zijn slechts de zestien geplaatste spelers een half uur per dag welkom. “Het was groen en glad”, constateerde hij verbaasd. “Er gebeurde niet veel met de bal. Hij schoot door of hij stopte plotseling. Cahill kon zich beter aanpassen.”

Krajicek had kansen in de vierde set. Zijn servicegames naar 5-4 en 6-5 speelde hij voortreffelijk. Bij 6-5 kwam hij vier keer op 40-40 in de servicegame van Cahill. In de tiebreak leidde hij met 4-2. Op 5-6 serveerde hij, wilde hij naar het net voor de volley, maar gleed hij weg. Als het symbool van zijn problemen.

“Ik was machteloos”, probeerde Krajicek na afloop. “Ik weet niet hoe ik het moet zeggen. Ik stond er gewoon niet.” Een stilte, en een bevestiging. “Ja.”