Het oranje-gevoel van café Het Wapen van Huizen; Het is ook zo'n kloteploeg!

Het WK-gevoel. Nooit doen zoveel Nederlanders hetzelfde als tijdens de wedstrijden van Oranje. Maar of ze zich hetzelfde gedragen en hetzelfde beleven? Deel 1 van een serie over de WK-beleving van Nederland.

Het wonder van Huizen. Op het dak van oranjecafé Het Wapen van Huizen staat een enorm vrijheidsbeeld dat 's avonds wordt verlicht door 3.000 oranje lampjes. Een spectaculair gezicht. Eigenaar Isaac Kos (44) heeft meer dan 50.000 gulden besteed aan het WK-klaarmaken van zijn kroeg. Bij dit bedrag is de kameel die 's middags voor het café rondstapt inbegrepen. Kos: “Voor de wedstrijd tegen de Belgen bak ik de hele middag gratis frites voor de kinderen. En als ze tegen Marokko spelen komt er een buikdanseres, maar die is meer bedoeld voor de volwassen bezoeker.”

Het Wapen van Huizen is 's lands WK-kroeg nummer één. Om de oranjegekte in beeld te brengen kwamen hordes verslaggevers en zelfs cameraploegen uit de VS naar Huizen. Des te tragischer het noodlot dat een week voor oranjes WK-ouverture tegen de Saoediërs toesloeg: de kroeg ging in vlammen op. Kos: “Het is een raadsel wie me dit heeft geflikt. Het zullen wel mensen zijn die mij het succes niet gunnen.” Nu ontvangt Kos zijn voetbalgasten in een tent van 25 bij 12 meter met twaalf tappunten, een hotdogkraam en een megascherm voor het volgen van de wedstrijd. Kos: “Na de brand werd ik uit het hele land gebeld of er nog wel gekeken kon worden. De fans komen zelfs uit Maastricht. De hotels in de omgeving zitten vol met mensen die alleen bij mij willen kijken.” De kroegbaas verwacht voor vanavond duizend man in zijn tent. De oranjereputatie van zijn café legt hem geen windeieren. Kos: “Als we de zevende wedstrijd halen hoef ik een jaar niet te werken, maar laten we eerst deze wedstrijd maar eens winnen. Wat zeg ik, we mòeten winnen al is het maar met 1-0. Dat is extreem belangrijk voor de sfeer tijdens de volgende wedstrijden.” Net als alle gasten die rond twaalf uur verzameld zijn verwacht Kos overigens een eenvoudige walk-over: 3-0, 4-0 en 7-0 zijn de meest genoemde voorspellingen.

Vlak voor het begin van de wedstrijd is de tent tot de nok gevuld met blèrende en dansende fans. Merendeels trendy pubers uit 't Gooi die komen aangescheurd op hun Vespa'tje, flesje Coronabier met schijfje citroen in de hand. De hardcore voetbalfans zijn hier duidelijk in de minderheid: voor de meesten is een bezoek aan het Wapen in de eerste plaats een sociaal gebeuren zoals blijkt uit de vooral handtastelijke vorm van contact tussen beide geslachten. Pas als mega-idool John de Wolf het scherm vult met zijn ontwapenende tandpasta-smile komt de stemming erin. “Johnnie, Johnnie”, brult iedereen vol sympathie en compassie. De hossende fans die vervolgens op het doek verschijnen zorgen voor een vorm van hysterie die doorgaans slechts wordt bereikt bij popconcerten en gebedsgenezingen. Het oranje van de supporters in Washington versmelt met het oranje van de fans in het Wapen van Huizen. De suggestie van het live aanwezig zijn wordt hierdoor bijna compleet. “Daar komen die kut-Saoedi's. Ze mogen niet eens bier drinken.” Bij de aftrap wordt een massale danspartij ingezet.

Reeds in de eerste minuut wordt het duidelijk dat de krachtsverhoudingen haaks staan op het extreem hoge verwachtingspatroon. Pas bij een geplaatste kopstoot van Rijkaard in de tiende minuut beginnen de houten vlonders vervaarlijk te trillen. Net als mijn buurman uitlegt dat de Saoediërs veel beter zijn dan hij had verwacht ploft de 1-0 binnen. De verbijstering is totaal: de bruiloft is in één klap een begrafenis. “Het is ook zo'n kloteploeg! Je moet aanvallen maar dan komen ze steeds weer met die levensgevaarlijke counters!” Opeens is de sfeer grimmig: als een Saoediër rond de 30ste minuut op een wagentje wordt afgevoerd klinkt een gejuich alsof de 1-1 al op het bord staat. Harder gejuich klinkt als Van Gobbel lijkt te scoren. Dat de inzet zowel naast als offside was ontgaat de meesten. Als Roy op slag van rust een riante kans in het strafschopgebied verprutst klinkt een gehuil van woede. Tijdens de rust breekt er zelfs een vechtpartijtje uit. De teleurstelling over het vertoonde spel is immens. “Die De Boer scoort gewoon niet! Dat weten we toch al jaren! Koeman? Die heeft zijn tijd als verdediger allang gehad! De hele defensie is trouwens klote!” Overal wordt geroepen om Van Vossen. Een man, die tenminste wat doet.

De tweede helft belooft niet veel beter te worden. De confrontatie lijkt uit te lopen op een drama want Oranje legt totaal geen dreiging in zijn spel. Dan de 1-1: het is weer bruiloft. Maar het spel van onze boys blijft beneden peil. Als De Goey rond de 70ste minuut redding brengt na een uitgespeelde aanval van de Arabieren komt de tent tot een macaber kookpunt dat nog heter wordt als de omstreden De Boer een smerige overtreding maakt. Wouters moet na een kansloze afzwaaier ogenblikkelijk in de VUT. “We hebben niets, helemaal niets gepresteerd”, klinkt het vijf minuten voor het einde. De komst van Van Vossen lijkt de laatste strohalm. “Hij trapt er een in, ik weet het zeker!” Maar het wonder van Huizen komt van Taument na een blunder van de Saoedische keeper, dat wel. De ontlading is compleet. “We are the champions”, schallen honderden kelen. In de hoek van de tent staat een eenzame fan te genieten. “Ik moest bijna overgeven zo misselijk was ik van de spanning!”