LAATSTE MAN

Hij is indertijd mislukt bij Real Madrid en voetbalt daarom nu bij Brescia uit de Italiaanse serie B. Maar hij heeft de arrogantie van Lothar Matthäus in zijn ogen en de precisie van Raymond Ceulemans in de benen. Zijn naam: Gheorghe Hagi, de aanvallende middenvelder van het Roemeense elftal.

Om hem heen staat een ware falanx, zo'n gesloten en gedisciplineerd front waarbinnen iedereen op het eerste gezicht vervangbaar en inwisselbaar lijkt. Inclusief de diepe spits Florin Raducioiu die in het journalistieke cliché Latijns moet zijn maar ondertussen wel als een Scandinaviër oogt en als een Duitser steeds daar ter plaatse is waar het gebeurt. Ze kunnen allemaal uiteraard heel goed voetballen. Maar ze mogen dat niet continu laten zien. In Europa wordt ijdelheid in het veld ongepast gevonden. Ze doen zich daarom voor als een stel referendarissen.

Tegenover dit team met één Hagi staat een hele batterij sterren. Zoals: doelman Oscar Cordoba die liever lijkt te voetballen dan te keepen, Adolfo Valencia die bij Bayern München onvoldoende gewaardeerd wordt, Freddy Rincon die het in Brazilië wel redt, pingelaar Faustino Asprilla van Parma en uiteraard Carlos Valderrama die al geen epitheton ornans meer nodig heeft. Deze Colombianen kunnen allen nog beter voetballen en mogen dat ook te allen tijden tonen. Ze zijn immers geen commiezen maar kunstenaars.

Boekarest versus Medellín. Het onderscheid lijkt helder. De morele winnaar evenzeer. Tot de 33ste minuut in de eerste helft. Hagi krijgt een tiental meters over de middenlijn op links de bal, heeft hem in een kwart seconde volledig onder controle, onderzoekt ondertussen met zijn ogen de verhoudingen op het middenveld en schiet vervolgens loepzuiver in de rechterhoek van het Colombiaanse doel: 2-0.

In twee seconden is een wereldbeeld aan diggelen geschoten.