Kameroen verrast ook in Amerika

LOS ANGELES, 20 JUNI. Henryk Larsson, de 22-jarige Feyenoorder, zorgde voor de verfrissende impuls die Zweden nodig had in de wedstrijd tegen Kameroen. Zelf had hij zich verzoend met de gedachte dat er in de basisopstelling geen plaats voor hem zou zijn, maar dat hij zijn kans moest pakken bij een invalbeurt. Bij een 2-1 achterstand werd hem die voor een half uur gegund. Larsson doorbrak het stereotiepe spel van zijn team met een verrassend schot dat tegen de lat belandde. Dahlin kon deze actie vervolgens afronden. Zo kwam Zweden toch nog uit de strijd met een gelijkspel.

Bij het vorige optreden op wereldniveau, vier jaar geleden, was Kameroen losjes lof toegeworpen. Verfrissend was het spel en sensationeel het dansje van Roger Milla wanneer hij weer gescoord had. Maar al voordat het toernooi in de Verenigde Staten was begonnen, herinnerde Diego Maradona nog maar eens aan het bikkelharde optreden van Kameroen vier jaar terug in de openingswedstrijd tegen Argentinië. Sindsdien heeft Kameroen niet veel kunnen uitrichten met de schouderklopjes, geplaagd als het werd door geldzorgen en een organisatorische chaos. Joseph-Antoine Bell, de doelverdediger, liet zich er met name scherp over uit. Vanuit Frankrijk ventileerde hij zijn kritiek en hij stuurde aan op een beslissing waarbij de vroegere Franse bondscoach Henri Michel de technische leiding zou krijgen. Met steun van de president van Kameroen heeft Michel sinds april het vertrouwen binnen de groep enigszins weten te herstellen. In ruil voor de presidentiële hulp heeft hij de 42-jarige Roger Milla in zijn groep van 22 spelers moeten opnemen, maar tegen Zweden was er voor de veteraan geen plaats in de basis. Toch was er wel weer iemand die bij de hoekvlag het befaamde vreugdedansje maakte. Dat bewijs van vrolijkheid uitte Embe, die in de 31ste minuut gelijk maakte (1-1). Zweden was voorgekomen door een kopbal van Ljung, nadat een vrije trap in de achtste minuut gemakkelijk kon worden benut, doordat de defensie van Kameroen in grote wanorde verkeerde.

Zweden, dat vier jaar geleden danig teleurstelde met drie nederlagen in even zovele duels in de eerste ronde, is nu na de eerste wedstrijd een stukje verder.

Tommy Svensson, die zelf als speler het wereldkampioenschap in Mexico (1970) meemaakte en onder meer als prof speelde bij Standard Luik, was tevreden na het duel tegen Kameroen. De coach had zijn team opgedragen voorzichtig te spelen. Van het energievretende forechecking was nauwelijks sprake. In feite dacht zijn ploeg uiterst kalm de wedstrijd te kunnen uitspelen, toen vroeg in de wedstrijd de score was geopend. Maar dat bleek een misrekening na de treffer van Embe, een indirect gevolg van de problemen die PSV'er Ingesson zijn verdedigers bezorgde toen hij een passje terug gaf.

Ingesson, die in Eindhoven geen goed seizoen meemaakte, miste trouwens ook een kans om zijn ploeg verder op voorsprong te brengen. Pas toen Zweden in de tweede helft een achterstand moest wegwerken, kwam iets van zijn karaktervolle spel, met de rushes langs de lijn, terug. Die omschakeling was nodig, nadat in de tweede minuut na rust opnieuw was gescoord. Omam Biyik reageerde bliksemsnel op een lange trap van achteruit, waarbij verdediger Andersson de situatie verkeerd inschatte. Zweden speelt nog altijd met de verdediging op één lijn, op zijn Engels, en dat bleek bij die demarrage. Omam Biyik was los en vrij, en hij scoorde. Daarna moest Zweden zijn manier van spelen echt omgooien. Van het rustige type voetbal met een goede veldbezetting, waarbij de bal heel kalm rondging, moesten zij nu omschakelen en gedreven gaan aanvallen. Lange tijd lukte dat niet. Pas toen Larsson domweg besloot dat een schot van dertig meter over de enkele meters voor zijn doel staande Bell leuk kon zijn, was er weer vreugde. Het schot, in een boog gegeven, kwam tegen de lat en daarna kon Dahlin uitkiezen hoe hij wilde scoren. De spits had al eens eerder raak geschoten, maar dat was nadat hij hands had gemaakt. De treffer werd geannuleerd en Dahlin kreeg geel. Bij Kameroen kreeg Emile M'bouh een gele kaart voor een harde charge in de vijfde minuut, maar het bleek het enige dat aan de hardheid van vier jaar terug herinnerde.