In alle schappen euro-toetjes, euro-slips en euro-tomaten

In ons land mag nooit een situatie ontstaan waarin men zich als het ware moet gaan schamen voor de politieke keuze die men gemaakt heeft. En toch dreigt dit te gebeuren als straks de paarse verloving leidt tot een kabinet waarin de politieke genen zo onherkenbaar stuk geformeerd zijn dat de kiezer zich vertwijfeld afvraagt of hij in mei überhaupt wel iets aan de conceptie heeft bijgedragen. Het is dus erg jammer dat de pre-formationele diagnostiek nog in de kinderschoenen staat en de kiezer in het stemhokje aan zijn lot overlaat. Nog spijtiger is dat een eventuele abortus pas na een bedenktijd van vier jaar is toegestaan.

Nu de principes en de miljarden van links naar rechts over de onderhandelingstafel vliegen zakt het vertrouwen in de parlementaire democratie dan ook steeds verder weg. De Europese verkiezingen vormden het voorlopig dieptepunt. Daarbij kwamen alleen nog wat christelijk-gereformeerde boeren en een handvol villabewoners opdagen, twee categorieën die wereldvreemd genoeg zijn om te menen dat er vorige week iets te kiezen viel. Maar de rest was druk bezig de caravan op te poetsen en maakte plannen om als vakantieganger zijn belangen in Europa rechtstreeks te gaan behartigen.

Want als er reisgeld besteed moet worden doet de kiezer dat liever zelf, daar kan geen voorlichter uit Brussel hem vanaf praten. Het is trouwens ook de enige manier waarop de Nederlandse burger zich Europeaan kan voelen: solidair in de file op de Route du Soleil of arm in arm in de disco op Korfoe. Voor al degenen die niet op de loonlijst van de EU staan is de vakantie hét moment waarop de Europese Gedachte zich materialiseert. En dat is naast het teleurgesteld zijn in de eigen democratie de andere reden voor het wegblijven bij de laatste verkiezingen.

Wat de Nederlander ieder jaar in de rest van Europa aantreft bevalt hem steeds minder. Steeds vaker moet hij constateren dat hij net zo goed thuis had kunnen blijven want het vrije verkeer van goederen heeft ertoe geleid dat de schappen van alle supermarkten vol liggen met dezelfde euro-toetjes, euro-slipjes en euro-tomaten die voldoen aan dezelfde euro-normen. En tegen dezelfde prijzen. Overal woedt dezelfde terreur van hamburgerketens, schoenenreuzen en parkeerwachters. Zij hebben onder tromgeroffel van de plaatselijke Kamer van Koophandel de pittoreske binnensteden plat-geïnvesteerd tot anonieme voetgangersgebieden waar de bezoeker zich tussen de betonnen bakken met euro-geraniums absoluut niet op vakantie voelt. En als hij voor de zoveelste keer zijn creditkaart in een internationaal gleufje duwt vraagt hij zich vertwijfeld af of dit nu de integratie is die Hedy & Hanja nog verder willen gaan perfectioneren.

Maar niet alleen in materieel opzicht gaat het buitenland steeds meer op het binnenland lijken, ook op geestelijk gebied verdwijnen de grenzen zienderogen. De tijd dat de toerist zich nog kon laven aan de existentiële levenswijsheid van de inheemse Europeaan, als hij daar zo ongedwongen mee aan de praat was geraakt bij een eerlijk glas cognac aan de dorpstoog, ligt ver achter ons. Als hij nu nog aan de zinc wordt geduld moet hij het racistische gebazel aanhoren dat tegenwoordig in alle Europese horecagelegenheden rondzingt. Is hij het er niet mee eens, dan mag hij blij zijn als hij heelhuids de camping bereikt. Op vers stokbrood de andere dag bij de bakker hoeft hij in elk geval niet meer te rekenen. Het is geestelijk schemeren geworden in het fort Europa. Dat maakt het reizen er ook niet vrolijker op.

De enige reden om de caravan toch op te poetsen is het simpele feit dat het Europese parlement er nog steeds niet in is geslaagd het aantal uren zon redelijk over de lidstaten te verdelen. Daar houdt de integratie gelukkig op. Tenminste deze zomer. De kans is echter groot dat nu de parlementariërs zich zo graag willen bewijzen er volgend jaar al een euro-norm is vastgesteld waarmee de maximaal toelaatbare hoeveelheid UV-straling per strand geregeld wordt. Dat zal resulteren in een medisch verantwoord en politiek correct huidskleurtje waarmee je in Brussel voor de dag kunt komen. Maar waarvoor je als gewone Nederlander niet meer hoeft om te rijden.

Het wordt dus hoog tijd dat de burger zelf campagne gaat voeren. Wil hij zijn Europese belang veilig stellen, het behoud van een avontuurlijke vakantiebestemming, dan zal hij deze zomer zijn uiterste best moeten doen om de verwoestende integratie ongedaan te maken. Wees daarom lastig, toon onbegrip, dreig met rechtsbijstand van de ANWB of maak gewoon ruzie, kortom wees een echte Nederlander en zorg er in hemelsnaam voor dat U in Europa krijgt waar U recht op heeft: het idee er eens helemaal uit te zijn.

Wat de Nederlander ieder jaar in de rest van Europa aantreft bevalt hem steeds minder