Rapmuziek met Tibetaanse invloeden van The Beastie Boys

The Beastie Boys: 21 juni Paradiso, Amsterdam (uitverkocht)

Het Amerikaanse raptrio The Beastie Boys, dat volgende week in Nederland optreedt, ontwikkelde zich van een onverantwoordelijke playback-act tot een volwassen funk- en rapgroep, die de opbrengst van de hit 'Fight For Your Right To Party' investeerde in een eigen opnamestudio. “Rap is de meest relevante muziekstroming die er is”

Drummers en gitaristen hebben tijdens een optreden geen handen vrij om een blikje bier vast te houden. Voor The Beastie Boys was dat een doorslaggevend argument om de instrumenten aan de kant te gooien. Ze traden op met muziek op band of platen. Na een valse start als een weinig succesvolle hardcorepunkgroep, waren ze in 1987 de eerste blanke rappers die wereldberoemd werden. Hun onverantwoordelijke feestnummer Fight For Your Right To Party sloeg een brug tussen het rap- en het rockpubliek, vanwege de snoeiharde gitaar die de opruiende taal van rappers MCA, Mike D en Ad Rock begeleidde. Bij optredens zwaaiden ze met bierblikjes en brulden ze mee met een vooropgenomen tape, terwijl schaars geklede danseressen in kooien aan het plafond bungelden.

Die tijd is voorbij, meldt rapper en gitarist Adam 'Ad Rock' Horowitz tijdens een interviewsessie in de Tijgerzaal van dierentuin Artis. “Tot vervelens toe hebben we ons moeten verantwoorden voor het seksisme van onze podiumact. Terwijl die meiden uit eigen vrije wil in die kooien klommen. Het waren gewoon fans die een beetje lol wilden trappen.”

The Beastie Boys speelden op hun debuutalbum Licensed To Ill nauwelijks zelf. Afgezien van de samples van groepen als Led Zeppelin en The Clash die producer Rick Rubin naar hartelust gebruikte, werd de snerpende gitaarpartij ingespeeld door Kerry King van de speedmetalgroep Slayer. Pas toen de Beasties van New York naar Los Angeles verhuisden en er hun eigen opnamestudio annex repetitieruimte openden, speelden ze zelf weer bas, gitaar en drums. Nieuwe nummers ontstonden tijdens eindeloze jamsessies en 'funky' werd het sleutelwoord op de voorlaatste cd Check Your Head. Ook het nieuwe album Ill Communication wordt gekenmerkt door een wirwar van funk, rap en nerveuze gitaarrock. Wie goed luistert, hoort eraan af dat de Beastie Boys een deel van de oefenruimte vrij hebben gehouden voor hun dagelijkse partijtje basketbal.

The Beastie Boys zijn nu bezig aan een wereldtournee. Ze waren niet in de wieg gelegd om een gewone popgroep te geworden, meent Ad Rock. “Geen van drieën kunnen we zingen. We zijn opgegroeid in omstandigheden waar rap de taal van de straat was. Woorden als 'ill' en 'def' werden door iedereen gebruikt. Het zijn vaak dubbelzinnige woorden, die een positieve en een negatieve betekenis kunnen hebben. Onze cd-titel Ill Communication kan opgevat worden als de omschrijving van een communicatiestoornis, maar in de hiphop-context betekent het juist dat je elkaar verstaat omdat je dezelfde taal spreekt.'

The Beastie Boys geloven niet in ouderwetse songstructuren. Een refrein betekent in hun optiek dat dezelfde tekst door twee of drie rappers tegelijk wordt opgedreund. “De menselijke stem zal nooit helemaal uit de popmuziek verdwijnen,” denkt Ad Rock. “Rap is op dit moment de meest relevante muziekstroming die er bestaat, omdat er door miljoenen mensen naar wordt geluisterd. Ik geloof niet dat hiphop onder doet voor traditionele popsongs. Whitney Houston heeft een prachtige stem, maar de liedjes die ze zingt zijn stomvervelend. Er wordt veel te veel geschaafd en gesleuteld aan dat soort platen. Wij improviseren onze nummers in de studio, en vaak hoor je die ruwe opname terug op de plaat”

Anders dan de meeste rapgroepen, hoeven The Beastie Boys niet terug te vallen op de voor de hand liggende samples van James Brown of Funkadelic. Het meest opvallende geluidsfragment op de nieuwe cd is afkomstig van een koor van Tibetaanse monniken, die het funknummer Shambala inleiden met hun onheilspellende keelklanken. De Tibetaanse invloeden werden ingebracht door het kaalgeschoren groepslid Adam Yauch, die zich kortgeleden liet bekeren tot het boeddhisme en de bijbehorende sobere levensstijl. “We vonden het wel een gek geluid,” zegt Ad Rock. “Eigenlijk maakten die monniken al ambient house voor dat de term was uitgevonden. Binnenkort doen we een aantal optredens met dat Tibetaanse koor in ons voorprogramma. Volgens mij wordt dat een dolle boel, want het hedendaagse concertpubliek staat open voor nieuwe dingen. Rap- en housemuziek hebben ervoor gezorgd dat er in de popwereld veel meer mogelijk is dan tien jaar geleden.”