By air

3000 voet hoogte. Richting Helsinki. Zittend op een steeds harder wordende leren tas met kleren, schoenen en toiletspullen. Van binnen naar buiten: ski-ondergoed, twee paar sokken over elkaar aan, broek, vliegoverall, col, sjaal, leren jas, bivakmuts, helm, bril met intercomstekker, halfhoge gevoerde schoenen en een zwemvest.

En nog had ik het koud, verkleumd tot op het bot. Voor me trillende instrumenten, een extra benzinetank, daar weer voor een stampende, zestig jaar oude motor. Tussen mijn pijnlijke benen een zware tas met fotospullen, die boven op het gat stond waar normaliter een stuurknuppel zat. Die moest er wegens plaatsgebrek uitgehaald worden. Bij de pedalen kon ik amper komen, die gingen als van zelf op en neer, de gas- en trimhandel gingen ook al bedachtzaam naar voren en naar achteren, ik zat er voor spek en bonen. Michael op de achterste zitplaats bestuurde het vliegtuig, ik moest de komende weken overal van afblijven. Links en rechts, onder en boven me vleugels en klapperende spandraden. Boven ons een staalblauwe lucht, onder de bewegende horizon, water, water, rotsachtige eilandjes met hier en daar een rookpluim van een reusachtig cruiseschip. Vol met gepensioneerden, die in het warme binnen aten, rookten, dronken, naar een videootje keken of elkaar foto's van de kleinkinderen lieten zien. En waarschijnlijk geen oog hadden voor het waterige maanlandschap dat daarbuiten aan hun voorbijschoof. Waarom bleven ze niet gewoon thuis? Net als ik. Langzaam kreeg ik er de pest over in, werd een beetje angstig, voelde me uur na uur almaar onprettiger. Stel dat Michael ziek of nog erger, onwel werd. Ik zou niet eens de kans hebben gehad mijn eigen lot in de gehandschoende hand te nemen. Naar de sodemieter te gaan, wat moet, dat moet, maar dan wel eigenhandig. In Helsinki afscheid genomen, voelde het als een opluchting èn een nederlaag.

In een lijnvliegtuig met een gestileerd Tupperware-interieur, kopje koffie of thee meneer? Wilt u iets kopen uit ons tax-free assortiment? Het is hier lekker warm binnen, perfecte, verstelbare stoelen en door de ramen een ongestoord uitzicht. Terug naar huis, iedereen is altijd op weg naar huis, ook al trekt hij de deur achter zich dicht om op reis te gaan. Buiten schuiven de landen voorbij, nu tienduizend meter lager dan de afgelopen dagen. Het vliegtuigvoedsel wordt dampend opgediend, de Finnen hebben blijkbaar een teveel aan zalm. Jammer dat ik u niet meer kan vertellen hoe het Jonathan, Michael en Nick de komende weken zal vergaan. Ik wens ze hierbij de komende weken many happy landings en een behouden thuiskomst toe.