Arjen Lancel

Witzenhausen+Partner, Laurierstraat 41, Amsterdam. T/m 25 juni. Geopend do-zo 14-17 uur, ook de eerste zondag van de maand. Prijzen van ƒ550,- tot ƒ1.750,-.

Arjen Lancel gaf zijn installatie bij galerie Witzenhausen + Partner de titel 'Nostalgie en de taak van de kunstenaar', een titel die voor tweeërlei uitleg vatbaar is. Bedoelt Lancel dat het idee dat een kunstenaar een taak heeft, nostalgie is? Lange tijd hadden beeldende kunstenaars een hoge opvatting van hun taak. Tegenwoordig niet meer; beeldende kunstenaars tasten wat dit betreft over het algemeen in het duister. Het zou ook kunnen dat Lancel wil zeggen dat de kunstenaar tot taak heeft nostalgisch te zijn. Dit klinkt wat merkwaardig, maar het zou een logische gevolgtrekking zijn van de eerste vaststelling. De beeldend kunstenaar weet niet meer wat zijn taak inhoudt, en kijkt naar het verleden ter lering of op zoek naar inspiratie.

Lancel maakte een rondreis door Europa, zoals in vroeger tijden iedere zichzelf respecterende schilder of beeldhouwer placht te doen. Zo'n reis was een essentieel deel van zijn opleiding. Wat de reis van Lancel opleverde is bij Witzenhausen te zien. Lancel verzamelde souvenirs van beroemde kerken en kathedralen. In Chartres, Keulen, Florence, Ravenna, Athene, overal kocht hij in de souvenirwinkel een kleine replica, van plastic, tin of albast. Hij bevestigde deze modellen aan een verfkwast en hing de kwasten ondersteboven aan de muur. De kathedralen zien er nu uit als druipende, volgelopen kwasten en penselen. Lancel wil klaarblijkelijk zeggen dat de schilderkunst is 'volgelopen', vast zit. Het ontbreekt de schilder aan onderwerpen, er resten hem slechts clichés.

Een grappig detail is dat de kwasten niet, zoals je zou denken, net als de souvenirs rechtstreeks uit de winkel komen. De replica's pasten niet op bestaande verfkwasten, zodat dat iedere kwast uiterst zorgvuldig met de hand is gemaakt. Ze zijn niet van fabriekskwasten te onderscheiden. Heuse ambachtelijkheid, en heuse nostalgie.