Indië verloren

In NRC Handelsblad van 10 juni schrijft M. Pam over het boek van Van Liempt inzake beide politionele acties in Nederlands-Indië. Pam vertelt hoe hij P. Sanders tegenkwam, in 1946/1947 secretaris v.d. Commissie-Generaal, die het akkoord van Linggadjati voor Nederland afsloot met de Republiek Indonesia. “Volgens Sanders heeft Drees (Sr.) zich destijds vooral laten leiden door de brieven van zijn zoon Willem Drees Jr. die werkzaam was bij de belastingdienst in Indië... misschien kan Drees Jr. daar zelf nog eens uitsluitsel over geven.”

Waarom Pam niet genoeg heeft aan eerdere reacties, op publikaties met dit sprookje, is onduidelijk. Hierbij 'nog eens' de weerlegging. Sanders heb ik tijdens mijn verblijf in Batavia (april-augustus 1947 ) ontmoet. Hij kende de leidende Republikeinen en de top aan Nederlands-Indische zijde. Mij waren beide groepen onbekend. Ik werkte op het departement van Financiën ter voorbereiding van mijn baan aan de 'Netherlands Indies desk' bij het IMF te Washington. 'Linggadjati' kende ik, de problemen rondom de uitvoering niet. Verhalen van de deskundige Sanders heb ik met aandacht beluisterd.

Ministers zijn druk bezet, met werk op het departement, het verschijnen in het parlement, met vergaderingen van de ministerraad (toen extra veel en langdurig). Contacten met de eigen partij, ook intensiever toen in Indië een crisis bestond en in Nederland een coalitie-crisis dreigde. Adviezen kwamen van vele kanten; informatie van de Nederlandse top in Batavia.

Ik correspondeerde niet met Drees Sr., wel met mijn moeder, over het dagelijkse leven, over vrienden die ik ontmoette. Heeft Sanders ooit een brief gezien over zaken? Of een verandering in de houding van Drees Sr. bespeurd? Pam schrijft “Helaas komt de rol van Drees Jr. in het boek van Van Liempt niet aan de orde.” Mij lijkt dit juist, zo'n rol was afwezig