Guus

Het denkbeeldige Ritzencollege, voor de fusie Het Deetmanianum geheten, staat aan de denkbeeldige lommerrijke Calslaan in een denkbeeldig(e) nette wijk in Nederland. Het Ritzencollege omvat nu behalve de afdelingen havo-vwo van Het Deetmanianum een mavo, de R.K. Mavo Struifgeel aan de overkant, en enkele lbo-opleidingen gevestigd in de voormalige LTS Willem Bever twee kilometer verder, waar de laan een straat is.

Iedereen is blij met de fusie. Vooral de docenten zijn erg tevreden. Zo'n grote school schept een krachtig gevoel van geborgenheid. Er zijn tweemaal zoveel collega's en er is dus tweemaal zoveel kans op goede sociale contacten. Ook de morele steun voor docenten is veel beter. Het aantal schoolleiders waar je bij terecht kunt is voor sommigen verviervoudigd. Mocht onverhoopt een leraar enig gevoel van ongenoegen bekruipen, dan vindt hij altijd wel een gewillig oor voor een goed gesprek met een boven hem gestelde. Of hij gaat naar de bedrijfsarts die veel vaker dan vroeger op school is. Dit vergroot de arbeidsvreugde aanzienlijk.

De aard van het werk is afwisselender dan vroeger, helemaal overeenkomstig de adviezen van Van Es. De spreiding naar intelligentie, naar sociale komaf, naar typen wangedrag van leerlingen, enzovoorts en daarmee de uitdaging, die het werk biedt, is toegenomen.

Het is zo leuk eens op een andere school les te geven. Zijn de faciliteiten daar, zoals de aanwezigheid van overheadprojector of videoapparatuur in de klas, een goed geoutilleerd computerlokaal of de koffie in de docentenkamer, beter, dan kun je daarvan genieten. Zijn ze slechter, dan bekruipt je toch een gevoel van trots over de kwaliteiten van het eigen oude nest.

Zo voelt Guus dat ook. Guus is tweedegrader en geeft al jaren Engels en Nederlands in Het Struifgeel. Guus staat aan de afwas. 'Smijt niet zo met het kristal', zegt zijn lief. Ze maakt zich een beetje ongerust. Guus is niet meer zo gezeggelijk en vloekt meer dan vroeger. Verder roept hij regelmatig zomaar, zonder duidelijke aanleiding 'Ach'. Het klinkt een beetje zielig vooral als hij tegelijkertijd zijn gewoontegebaar maakt, een soort wegwerpbeweging met de linkerhand. 'Ik wordt er doodziek van! Wat een asociaal stelletje! Mijn vakantie is nu al verpest!' 'Ach' en hij spettert haar onder met links.

Guus zit nu in een flink grote sectie Engels. Nee, Nederlands zal hij volgend jaar niet geven. Die uren zijn opgesnoept door oudere docenten van het Deetmanianum. Vanmiddag is tijdens de sectievergadering gesproken over de urenverdeling. Guus is helemaal van slag.

'Die Ben is wel zo'n verschrikkelijk arrogant ventje.' Ben is sectievoorzitter, een doctorandus in afgetrapte jeans die op het Deetmanianum z'n jeugd, veel haar en een flink stuk van z'n volwassenheid is kwijt geraakt. 'Vroeger regelden we de urenverdeling tussen de lessen door. Komt die intellectueel met een ingewikkeld papier met voorstellen I, IIa en IIb. Maar voor zichzelf zorgt ie het eerst!' 'Nou ja, het valt toch wel mee', zegt de afdroogster. 'Het valt helemaal niet mee, g....!'

Op het Struifgeel zijn ontslagen gevallen. Guus ontsprong juist de dans. Guus moet volgens de plannen van Ben komend jaar de helft van zijn tijd doorbrengen op de school twee kilometer verderop. Zijn vrouw heeft de auto nodig. Hij moet dus op de fiets. Hij heeft het ritje al uitgeprobeerd. Voortaan geen koffie meer in de pauze. Onbekende kinderen, van een soort dat hem niet aanstaat. Collega's: zelfde laken een pak. Geen eigen lokaal met eigen kast. En nog zo wat. 'Ach', mompelt Guus.