Eten aan het water; Tsjechie

De in gerookte zalm gerolde zeeduivel mag buitengewoon zijn; de Spaanse dagschotel, of de Tsjechische svickova stroganov au fond niet zo bijzonder; het doet er eigenlijk niet toe. Dineren met zicht op spiegelende watervlaktes is altijd een apart genoegen.

Tsjechie is een typisch land-land. Toegegeven, er is wel wat water; rivieren, bronnen, waterbekkens en wat dies meer zij, maar volwassen, natuurlijke meren, meren die een wijde blik gunnen, die zijn er nauwelijks. De grotere, meer-achtige waterverzamelingen zijn altijd het resultaat van menselijk ingrijpen geweest: de viskweekmeertjes in Zuid-Bohemen, vanaf de middeleeuwen aangelegd om over voldoende karpers te kunnen beschikken, de stuwmeren die in deze eeuw zijn aangelegd om elektriciteit op te wekken.

De oevers van die laatste, betrekkelijk nieuwe meren zijn moeilijk bereikbaar en nog weinig ontsloten. Het zijn sterk beboste hellingen die plotseling een heel andere functie hebben gekregen: ze tellen ineens mee met het aardoppervlak en zijn daaraan nog niet helemaal gewend. Het landschap, overweldigend groen, lijkt geschrokken. Je vindt er een camping, een nieuw hotel, maar sfeer, een cultuur van stil turen over de watervlakte, die is er nog niet gegroeid.

Dan rest dus weinig anders dan Praag: aan het uiterst linkse tafeltje op het laagst gelegen terras van restaurant Certovka (duiveltje), midden in het centrum, aan de Vltava (Moldau), waar zwanen met voornaam-vriendelijke gezichten langs je voeten drijven, daar zit je gebeiteld.

Op een afstand van honderd meter zie je de hoofden van de toeristenstroom over de Karelsbrug trekken, maar die deert je niet, want hij is geluidloos. Eten kun je er ook, bij het Duiveltje. De kaart is gespecialiseerd in Tsjechische gerechten, maar daaronder valt ook een gerecht als Svickova Stroganov, Boeuf Stroganoff dus, en daar kun je geen buil aan vallen. De prijs, 240 kronen (fl.15,60), is voor Tsjechen exorbitant hoog, maar je betaalt tenslotte ook voor het uitzicht.

Onder de bogen van de Karelsbrug door zie je in de verte de overspanningen van wel drie andere bruggen. Het rood en geel van lijn negen schuift als in een droom naar de andere oever. Zo, met zicht op het wijde water onder je, en een koel glas in de hand, bereik je vanzelf een gelukzalige gemoedstoestand.