Eten aan het water; Spanje

De in gerookte zalm gerolde zeeduivel mag buitengewoon zijn; de Spaanse dagschotel, of de Tsjechische svickova stroganov au fond niet zo bijzonder; het doet er eigenlijk niet toe. Dineren met zicht op spiegelende watervlaktes is altijd een apart genoegen.

Grote bekendheid geniet hij niet, de Costa de Madrid. Anders dan zijn roemruchtige naamgenoten aan de kust, ligt de Costa de Madrid op slechts een uurtje rijden ten westen van Spanjes hoofdstad. Discotheken zijn er niet en het strandje strekt zich slechts een paar honderd meter langs het groene water. Het geurt er sterk naar pijnbomen en kruiden, en je kunt er zwemmen, in het zestien kilometer lange stuwmeer van San Juan.

Van alle meren is het stuwmeer het meest deprimerende. Oude wegen verdwijnen er in, kale takken steken er uit en soms priemt een torenspits boven de waterspiegel. De laatste restanten van vergeten dorpsgeschiedenissen in ontvolkte landstreken. Stuwmeren zijn de onderwaterkerkhoven van het Spaanse platteland.

Maar goed, het bad moet vol, de was gedaan en ook de boeren hebben het water hard nodig in de oprukkende woestijn van Spanje. Bij het Embalse de San Juan valt het trouwens reuze mee. Het dorp heeft het overleefd - het ligt vlak naast de dam - en zo tegen de beboste achtergrond van de Sierra de Gredos ligt het stuwmeer er best vredig bij. We bestellen de dagschotel in restaurant Virgen de la Nueva, een van de bescheiden eetgelegenheden die de Costa telt: een lapje varkensvlees met sla, het enige gerecht dat vandaag op het menu staat. De bolvormige pijnbomen belemmeren enigszins het uitzicht op het water, maar rondcirkelende roofvogels, grillig gevormde rotspunten van graniet en geklingel van een kudde grazende koeien laten er bij de stadsmens geen twijfel over bestaan: het betreft hier een stuk redelijk ongerepte natuur.xp Het wil nog niet echt lukken met de toeristische aspiraties van de Costa de Madrid, verklaart de restauranthouder. Het aanpalende villadorp is slechts voor de helft volgebouwd, het onkruid schiet uit het asfalt van het veel te ruim aangelegde stratenplan, en dan is er nog die verdomde heffing van 300 peseta's die het afgelopen weekeinde plotseling werd opgelegd aan de dagjesmensen die over het hobbelweggetje naar het meer kwamen rijden. Ter dekking van de kosten van bewaking en reiniging van de Costa. Zo wordt het natuurlijk nooit wat met de Costa de Madrid.

Tijd voor het toetje, aardbeien met slagroom. Een roofvogel heeft zich aan de overkant gestort op een prooi tussen de bomen. De wind waait plotseling een golf van bloeiende brem over het terras. En dan wordt het zo stil dat alleen nog het klotsen van het water is te horen.