Eten aan het water; Italie

De in gerookte zalm gerolde zeeduivel mag buitengewoon zijn; de Spaanse dagschotel, of de Tsjechische svickova stroganov au fond niet zo bijzonder; het doet er eigenlijk niet toe. Dineren met zicht op spiegelende watervlaktes is altijd een apart genoegen.

Nog geen uur rijden van Rome ligt de spiegel van Diana, zoals het meer van Nemi sinds lang vervlogen tijden heet. Wie het grotere meer van Albano voorbijrijdt en Gastelgandolfo, het buitenverblijf van de paus rechts laat liggen, komt bij de afslag naar Nemi. Een van de castelli romani, de koele stadjes in de heuvels buiten Rome die zijn gegroepeerd rondom voormalige buitenverblijven van pausen en adel. Maar de geschiedenis van Nemi gaat veel verder terug, tot voor de jaartelling. Het stadje heeft zijn naam ontleend aan de aanduiding nemus Dianae, het bos van Diana. Het vulkaanmeer, een donkere onbeweeglijke watermassa in een hoge groene krater, was de spiegel van de godin van de jacht en de maan.xp Het uitzicht is op veel plaatsen al fenomenaal, maar wie ook nog lekker wil eten, kan het best via Nemi langs het meer rijden naar restaurant Il Castagnone. Hier blijkt meteen dat voetballers het vaak niet zo slecht hebben tijdens een WK. Het bijbehorende hotel zet trots op haar ansichtkaarten dat het in 1990 onderdak heeft geboden aan de teams van Oostenrijk, de VS, Ierland en (toen nog) Tjsechoslowakije.

Via de hotelhal kom je op een groot terras. De balustrade staat vol met bloeiende geraniums en fuchsia's, afgewisseld met beelden van putti, naakte kinderfiguurtjes. Vogels in de fruitbomen op de steile helling overstemmen het geluid van de fontein.

Aanraders van de kaart zijn de gemengde antipasti met vlees of vis, de festoni cremolati agli asparagi, een gekrulde pastasoort in een saus van asperges, en de penne cremolati all'arancio. Het toetje is verplicht aardbeien: Nemi is vermaard omdat hier het hele jaar door aardbeien te krijgen zijn. Wie langzaam een fles van de rode merlot uit het nabije stadje Lanuvia leegdrinkt terwijl de avond valt over het meer en de hellingen langzaam een donkere muur worden in de nacht, is even in het paradijs. De geparfumeerde mevrouw op goudglimmende sletschoenen die binnen afgedraaide liedjes staat te zingen, kan daar weinig aan veranderen.