Duister Afrika (1)

Louise Fresco schreef een emotioneel pleidooi (dd. 2.6.94) om ons te manen toch vooral niet in vooroordelen te vallen m.b.t. het snelle verval van Afrika. Harde cijfers geeft zij niet om aan te tonen dat Robert Kaplan met zijn studie 'Het Anarchistisch Pandemonium' ongelijk zou hebben. Zij komt niet verder dan 'verontwaardiging' als zij wetenschappelijke teksten leest die de chaos wel degelijk aantonen.

Zo beweert zij dat de Afrikaanse elite echt niet alleen bestaat uit corrupte moordenaars en dat niet iedereen in hutten van golfplaat met zwart slijm woont. Zij zou daar aan toe hebben kunnen voegen dat het merendeel van deze leiders in kapitale villa's woont met behulp van gelden van westers ontwikkelingsgeld en subsidies.

Dat sommige van de beste studenten aan haar universiteit uit Afrika afkomstig zijn, zal voor velen een nieuwtje zijn, voor mij in ieder geval wel; ik had daar graag wat cijfers en nadere details over gezien. Wij kennen slechts de treurige Amerikaanse cijfers en de daar noodgedwongen gehanteerde afwijkende norm voor zwarte studenten om hen tenminste nog wat binnen de boot te houden.

Dat er in Afrika een bloeiende muziekcultuur bestaat, zal niemand tegenspreken. Fresco laat echter helaas achterwege hierop wat genuanceerder in te gaan. Ik heb zelf jaren in West-Afrika gewoond en heb daar veel aardige bongomuziek en tamtams gehoord met fraaie opzwepende dansen en interessante samenzang. Voor symphonie-orkesten, pianisten en kwartetten waren wij aangewezen op Westerse musici.

Fresco beweert in Afrika slechts zelden met apocalyptische situaties in aanraking te zijn gekomen. Het is een bekend feit dat je in de hele wereld in principe betrekkelijk veilig bent tussen de gewone lokale plattelandsbevolking, of dat nu in Zuid-Amerika, Azië of Afrika is. Maar het valt niet te ontkennen dat er in snel tempo steeds meer georganiseerde en ongeorganiseerde bendes opkomen, zeker in Afrka, die geen pardon hebben met hun rasgenoten of met de blanken; de (althans bekende) cijfers over moord en beroving doen een mens huiveren.

Zo heb ik 15 jaar geleden al eens meegemaakt dat, terwijl wij op een afgelegen strand aan het picknicken waren, in de verte een groep negers andere negers aan palen bond en standrechtelijk neerschoot; in de picknick hadden we daarna geen zin meer.

Er zijn de afgelopen jaren door de westerse wereld miljarden in dit werelddeel gestoken. Ik heb daar niet veel van terug gevonden, wat roestige halfgesloopte waterpompen en een vervallen fruitfabriek, destijds pontificaal geopend door onze 'verlichte' minister Pronk midden in het oerwoud waar verder echter geen infrastructuur was om deze draaiende te houden, en nog wat meer van dit soort treurige getuigenissen.

Wat let Fresco om zich definitief in Afrika te vestigen om dit land te helpen opbouwen en haar comfortabele westerse leventje op te geven. Daar zou ik meer respect voor hebben dan zo'n gemakzuchtig ach-en-wee-stukje van haar hand in de krant.