Verwarring heerst op Rotterdam CS over 'topresultaat'

ROTTERDAM, 15 JUNI. “Ik wil een stemming, ik wil nu een stemming”, schreeuwt een conducteur vanmorgen om tien over acht in station Rotterdam CS. Hij krijgt zijn zin: op tien onthoudingen na stemt de hele kantine tegen het onderhandelingsresultaat. Maar een uur later rijdt Haag de eerste, bomvolle stoptrein uit Den Haag het station binnen. Teletekst wordt langzaam gevuld met lijnen die weer in bedrijf zijn. Verwarring maakt zich meester van de stakingsleiding.

“Dit is geen goud, geen brons, maar blik. Verfrommeld blik.” Jos Stevens, afdelingsvoorzitter van de FNV in Rotterdam, wil zijn teleurstelling over de nieuwe CAO niet verbijten. Aan de voet van de personeelskantine stroomt de aankomsthal langzaam vol met reizigers die erop vertrouwen dat de treinen weer gewoon gaan rijden. Ze worden teleurgesteld.

“Als het onderhandelingsresultaat vlees noch vis is, zullen wij het niet verdedigen”, heeft de driehoofdige actiecomité van FNV, CNV en FSV het Rotterdamse treinpersoneel gistermiddag beloofd. En het is vlees noch vis. Koel berekenen kaderleden wie van de conducteurs en machinisten in Rotterdam alsnog overcompleet zullen zijn met deze CAO. Ze blijven neutraal.

Na de stemming in de kantine trekt het PAC (Personeel Actie Comite) zich terug om de bonden van de afwijzing op de hoogte te stellen. Rond negen uur heeft men een gezamelijke fax opgesteld. De gedwongen ontslagen staan nog overeind, de nullijn is niet gehaald, het aantal van 336 structurele arbeidsplaatsen is “een druppel op de gloeiende plaat' en de NS zijn er weer in geslaagd het rijdend personeel uit te spelen tegen de rest, zo stelt Rotterdam. Maar wat nu?

Henk Zendman, sinds woensdag afdelingsvoorzitter van de FSV, heeft er een hard hoofd in. “Het mangagement heeft ons laten weten dat we de werkruimtes moeten verlaten zodra de staking wild wordt. Dan heb je de kans dat de grootste belhamels worden geschorst, dan vallen er misschien ontslagen op staande voet. Of verbiedt de rechter verdere acties. Zo'n escalatie wil ik niet.”

Pag.3: Slecht gevoel om 'top-CAO'

FNV'er Stevens is intussen wat positiever gestemd over de nieuwe CAO. “Onderhandelingstechnisch is dit een topresultaat, maar gevoelsmatig kan je er niets mee.” De FNV'er kijkt sip naar het boeket rozen met gipskruid dat hem net door de achterban is gegeven, want hij is jarig. “Het is als met deze rozen: het ziet er mooi uit, maar zo snel je het beetpakt, haal je je hand open.” Maar Stevens vreest dat hij straks zijn “gevoel moet uitschakelen.”

In het Actiecentrum onder perron 1 is het om half tien een komen en gaan van kaderleden. Faxen zoemen, telefoons rinkelen. Rotterdam probeert er achter te komen wat de andere rayons doen. Den Haag rijdt weer, lijkt een stoptrein die Rotterdam CS binnenloopt te suggereren. Vijftien afdelingen zijn tegen, twaalf voor, weet men even later.

Om vijf over tien gaan de afdelingsvoorzitters terug naar het personeel. Stevens vraagt of het management zich wil verwijderen “zodat er geen onvoorziene dingen gebeuren”. Hij bereidt de zaal zachtjes voor op hervatting van het werk. “We moet niet vergeten dat we de NS met deze actie ver gekregen hebben. We hebben er flink wat vel afgeschaafd.” Maar wilde aktie, dat zou de positie van de vakbondsonderhandelaars ondergraven. De zaal zwijgt bedrukt. Om daarna een 'lang zal hij leven' voor de jarige stakingsleider aan te heffen.

In het Actiecentrum bemant Frans van Dijk, oud-voorzitter van de FSV-Rotterdam, de telefoon. Hij heeft de hele nacht de staking gecoördineerd. Van Dijk met tien jaar vakbondservaring is bedreven in het spel tussen stakers en management. Steeds proberen goederentreinen erdoor te jassen, desnoods vermomd als chloortrein of kalktrein. Van Dijk kent “de hele trucendoos”. “Nooit direct op een verzoek antwoorden, altijd een uurtje wachten. En alles opschrijven in het logboek, anders beroepen ze zich weer op afspraken die nooit gemaakt zijn.” Na een nacht coördineren is Van Dijk moe en teleurgeteld. “Het personeel was in de winning mood, er zat meer in”, denkt hij. “Het weer werkte ook mee. Het is anders om de hele dag in een schemerige kantine te klaverjassen of lekker in de zon te zetten. Dan is staken leuk.”

Om kwart over twaalf besluit het personeel de staking “op te schorten”. Voorlopig. Om half een komt het treinverkeer weer op gang.