Uit volle borst meezingen op het World Roots Festival

Concert: World Roots Festival met zangeres Talitha MacKenzie, de groep Aisha Kandisha's Jarring Effects en de band Mau Mau. Gehoord: 14/6 Melkweg Amsterdam. Het Festival wordt vanavond vervolgd met Carlo Jones & The Surinam Troubadours, de Malinese gitarist/vocalist Ali Farka Touré en de Egyptische groep Salamat.

Showcase Special heette de eerste avond van het World Roots Festival en onder zo'n kop kun je natuurlijk elke kant uit. En dat gebeurde dus ook: De Amerikaanse zangeres Talitha MacKenzie zong Keltische balladen met en zonder discodreun, de krakkemige Marokkaanse groep Aisha Kandisha's Jarring Effects sprong noodgedwongen recht op en neer en bij het Italiaanse Mau Mau was het een gezellig gerèn over het podium.

Keltische balladen, wat stel je daar bij voor behalve woeste hoogten en windkracht tien? Natuurlijk een zangeres met een stem die de eenzaamheid mooi maakt, mooier zelfs dan gedeelde liefde. Zo'n zangeres bleek de New Yorkse Talitha Mackenzie niet. Haar sing along-, clapping- en dancing-songs waren zo gezellig dat verheven alleen zijn onmogelijk was. Waarom haar percussionist die onder andere Zuidamerikaanse conga's en Westafrikaanse talking-drums in zijn winkel had, soms een ritme-box begeleiden moest, werd niet duidelijk.

Dat er van de Marokkaanse band Aisha Kandisha's Jarring Effects twee cd's op de markt zijn is onbegijpelijk, want dit gezelschap kan haast niks, behalve ontzettend lang keihard door blijven pompen. Stond er misschien een ghostband op het podium en zaten de echte musici in Marrakech gezellig thee te drinken? Denkbeeldig is het niet; de jongens op het podium waren allen toeristisch vermomd, de bassist die maar één snaar voor de helft beheerste droeg een capuchon en daarnaast een zonnebril, wel verstandig met het oog op zijn veiligheid.

De echte pret moest, gezien dit voorprogramma, komen van Mau Mau uit het Italiaanse Turijn, opgericht door twee voormalige straatmuzikanten. Ze organiseerden een club van een man of acht, moesten hun muziek dus meer arrangeren maar behielden desondanks hun spontane aanpak. Dat bleek althans in de Melkweg waar Mau Mau zijn straatervaring buitengewoon effectief wist te benutten. Zing uit volle borst, dan horen de mensen je boven het verkeer uit, leek de eerste les die in praktijk werd gebracht. En hou het vooral kort, want de stadmens heeft altijd haast, was de tweede, niet minder belangrijk.

Het resultaat is een levendig soort kruispunt-muziek waarop zelfs houten klazen kunnen dansen. Viool, accordeon trompet en djembé - rock, musette, tango en raï. Niemand maalt er om een label, je lacht naar je buurmens en er ontstaat iets warms. Vermoedelijk niet voor de eeuwigheid maar lang genoeg voor een zomeravond.