Freddy Rikken by air

Check, check and recheck again! De basisregel in de luchtvaart en juist die hadden we bijna met voeten getreden. Extra benzine, camera's, bagage en reserve-motoronderdelen hadden het vliegtuig zwaar gemaakt. Niet proefgevlogen met volle belading. Uitgezwaaid door een honderdtal mensen kwam onze Tiger Moth los van het gras, steeg een twintigtal meters en koerste op het weelderige groen van de bosrand af, waar zo'n fijn flatgebouw bovenuit torende.

Michael is een excellente rustige piloot en stelde ogenblikkelijk de juiste diagnose. Grondeffect - zoekt u dat even op in uw theorieboek, het stukje is te kort voor een uitgebreide uitleg. Snelheid opbouwen dus, de jonge nestvogels liggen over een jaar bij de psychiater voor behandeling van hun opgelopen trauma, wij cirkelden in formatie met een tiental antieke vliegtuigen als afscheid boven Hilversum. Daarna ging het richting Borkum, een Duits Waddeneiland dat bevolkt leek te zijn met bejaarden in windjacks en zonnebrillen. Ruhestand, die blij waren met elk verzetje. Fijn dat jullie hier gekomen zijn, hier gebeurt nooit wat!

Na drie uur langs de kust geland in Stauning aan de westkust van Denemarken. Waar we opgewacht werden door een treurige, tachtigjarige Engelse mevrouw met een fors blauw oog. Die naar de jaarlijkse rally voor antieke vliegtuigen was gekomen. Helaas zonder haar antieke Hornet Moth. Die had ze verspeeld, tijdens de landing. Van 12 meter hoogte op de landingsbaan geploft en dat na 4000 vlieguren!

Iedereen in deze wereld van vliegfanaten helpt elkaar, kent elkaar ook. Eten en drinken, slaapplaatsen, allemaal geen probleem.

Zondagmorgen vertrokken, vanaf een betonnen baan richting Endelarve, een eilandje met een piepkleine baan, waar Eric Toft, een lid van de Toft-familie die allemaal bezeten zijn van vliegtuigen, ons opwachtte. Hij vertelde tijdens het eten enthousiast over de talloze vliegtuigongelukken die er rondom zijn boerderij gebeurd waren. Eet smakelijk!

Hij had zelf een schattig Piper J-3tje, waarmee mijn vriend een keer naar het Island of Man gevlogen was om een popfestival te bezoeken. Landde er op het festivalterrein en kreeg ogenblikkelijk bezoek van een groep Hells Angels, die tijdens de overvloedige regenval de vleugels als schuilplaats gebruikten.

Van Hokenas naar Motala in Zweden en vandaaruit, door een slechtweerfront, waarbij me de vullingen uit de kiezen rammelden, naar Skafedeby, iets onder Stockholm. Daar werden we opgewacht door twee Tiger Moths en een Harvard die met zijn enorme propeller stukken uit de staart van Jonathan porbeerde te happen. Samen grote cirkels boven Stockholm, het was een adembenemend mooi gezicht.

Het vliegveld ademt de sfeer van een vooroorlogs Engels vliegveld, veel oude hangars met buiten voor altijd stilstaande auto's van niet meer bestaande merken in het hoge gras. Leeuweriken die de hele dag boven het gras kwetteren. Ook hier een en al hulpvaardigheid, een barbecue en alleen maar gepraat over vliegtuigen. Ze gebruiken hier het vliegtuig zoals wij onze auto: “Ik moet nu naar huis, anders wordt mijn vrouw ongerust”, om vervolgens in te stappen en volgas in het geeft-niet-welke-richting te vliegen. Nog even laag over, zwaaien met de vleugels, goeie reis morgen!