Matte zeereis als een metafoor voor leven

Holland Festival. Jeugddansvoorstelling: Verliefd/Verloren door Speelteater Gent. Concept, choreografie: Ives Thuwis; regie: Eva Bal; muziek: Paul Carpentier; decor, kostuums: Hedy Grünewald; licht: Marc Claeys. Gezien: 10/6 Amsterdam, Krakeling. Aldaar: 17 en 18/6, 20.00 uur; 19/6, 14.00 uur.

Eva Bal en haar gezelschap Speelteater uit Gent hebben een reputatie hoog te houden. Bal geldt als één van de belangrijkste regisseurs binnen het jeugdtheater. In haar voorstellingen nemen zowel de muziek als de dans een prominente plaats in. Zij werkt hiervoor samen met de componist Paul Carpentier en de choreograaf Ives Thuwis. Het Holland Festival gaf het artistieke drietal de opdracht voor dit jaar een specifieke jeugddansproduktie te maken. Dat werd Verliefd/Verloren, een langdradig sprookje waarin de eertijds beroemde dansers Jaap Flier en Milly Gramberg hun jongere collega's de loef af steken.

In Verliefd/Verloren wordt een zeereis gebruikt als metafoor voor het leven. Een schip verlaat de haven. De koers gaat 'rechtdoor, almaar rechtdoor'. De bestemming is onbekend. De band met het verleden is verbroken. Gramberg voegt als kapitein de daad bij het woord en gooit de geschenken van haar geliefde over boord. De matroos (Bennie Bartels) koestert eerst nog een brief, maar vergeet die op slag als hij in de ban raakt van een bevallige zeemeemin (Suzanne Grooten).

Het ketelbinkie - Emilie Sterkenburgh die de geblesseerde Paul Gilling vervangt - smokkelde een verstekeling aan boord. Een mooie rol van Jaap Flier die er een in spijkerbroek gestoken vrijbuiter van maakt, een meester in het simuleren en manipuleren. Een verleider die de situatie beheerst. Zijn anarchie breekt het verzet van zijn gracieuze opponent, grand old lady Gramberg. Zij blijven als enigen op het schip achter wanneer het door averij en sabotage dreigt verloren te gaan.

Het spel van de anderen is te nadrukkelijk en de dans weer te slap. Het matte bewegingsmateriaal dat choreograaf Thuwis produceerde op de vrolijke muziekpotpourri van de componist Paul Carpentier, noodt blijkbaar niet tot een pittige presentatie. De running gag die regisseuse Bal bedacht voor de acteur Luc Frans doet het goed, maar voor de rest is haar mise-en-scène naar mijn smaak te netjes om opwindend te zijn. Hedy Grünewald ontwierp een inventief en smaakvol decor dat adequaat werd belicht door Marc Claeys.