Ed McBain

Ed McBain: Mischief. Uitg. Avon, 309 blz. Prijs ƒ 19,95

Meer dan tachtig romans op zijn naam en zo'n drie nieuwe boeken per jaar; Ed McBain, alias Evan Hunter, heeft er nog altijd zin in. Mischief speelt op vertrouwd terrein: het 87th precinct in Isola, de stad die zoveel aan New York doet denken. Net als in de andere romans over Steve Carella en zijn politiemannen krijgt de lezer ook nu weer een hardgekookt beeld van de schaduwkanten van de stad.

McBain is goed op dreef. Zijn stijl is met de jaren scherper, ironischer geworden en doet hier en daar denken aan Elmore Leonard. Een verhaal vertelt hij nog altijd alsof hij een aflevering van een televisie-serie monteert: korte, beeldende scènes, stuk voor stuk met een schokkende pointe over alle ellende die zich in een grote Amerikaanse stad aandient; gijzelingen, verkrachtingen, lukrake schietpartijen, achteloze wreedheid. Iemand schiet klakkeloos graffiti-spuiters neer, elders worden demente, hulpbehoevende oudjes plompverloren ver van huis gedropt. Een gratis rap- en rockconcert in een stadspark vormt het doelwit van een oude vijand van Carella c.s: de Deaf Man is terug. Als vanouds bestookt hij Carella met tartende aanwijzingen over zijn voorgenomen misdaad, wat hem temidden van al het impulsieve geweld in Mischief tot een fijne, ouderwetse schurk maakt. Ook het andere handelsmerk van McBain is ruimschoots aanwezig: facsimiles van kledingmerkjes, boekbladzijden, briefjes en notities staan overal door het verhaal heen. Fans worden niet teleurgesteld.