Daniëlle Kwaaitaal

Bubbling. Galerie Bloom, Bloemstraat 150 Amsterdam. T/m 2 juli. Di t/m za 13-18u. Prijzen 500 tot 4000 gulden.

Kun je met behulp van een computer beelden creëren die anders niet zouden bestaan? De nieuwe fotowerken van Daniëlle Kwaaitaal (1964) zijn met het tekenprogramma SiliconGraphics tot stand gekomen, maar toch komen ze je bekend voor. De opnames lijken gemaakt met een onderwatercamera, we zien weekdierachtige, vleeskleurige poliepen geflankeerd door poreus koraal. Alleen de strengen haar die in het water hangen, zijn herkenbaar als Fremdkörper die niet thuishoren in deze wereld. Ze verraden iets van de oorsprong van deze gemanipuleerde foto's in oranje-roze (Kwaaitaal gebruikt voor het eerst in haar korte loopbaan kleur): de kunstenaar stak haar vingers en een haarsliert in een glas mineraalwater met koolzuur. De 'poliepen' zijn haar vingertoppen, waarop de bubbels mooie kristallen toveren.

Eerder fotografeerde Kwaaitaal de knokkels van haar hand en gaf die close-ups, gemanipuleerd tot bevreemdende heuvellandschappen, de namen van bergketens op de planeet Venus. De 'diepzee'-beelden heten naar riffen en zandbanken voor de kust van de Middellandse Zee, zoals Bassin de Myrtos en Ride Maltaise. Met het computerprogramma smeedt ze meerdere opnames met onzichtbare lassen aaneen tot een beeld dat de gewenste diepzee-suggestie weet te wekken.

Het lijkt een omweg: met een kunstgreep bestaande, alledaagse dingen (vingertoppen) veranderen in een andere, maar eveneens bestaande werkelijkheid (de diepzee). Alles draait om de suggestie van echt, en dat wekt de vraag of zulke gemanipuleerde beelden als beeld wel interessant zijn. Kwaaitaals collages herinneren mij aan wetenschappelijke fotografie waarin via de microscoop abstracte patronen van moleculen of magneetdeeltjes kunnen worden vastgelegd. De close-up uitsnedes, de wezenloosheid van die heldere maar ook abstracte ordeningen, komen overeen met haar werk. Ook de computer slaagt er maar zelden in iets volkomen nieuws te creëren.