Allan Fulsom

Allan Fulsom: The Day After Tomorrow. Uitgeverij: Little, Brown & Company, 567 blz. Prijs: ƒ 30,35. De Nederlandse vertaling verschijnt 21 juni. (De dag na morgen. Prijs ƒ 34,90.)

Het begin is intrigerend genoeg: op de eerste bladzijde van The Day after Tomorrow herkent een Amerikaanse chirurg die een congres in Parijs bijwoont, in een onopvallende brasserie-bezoeker de man die in een ver verleden zijn vader heeft vermoord. Hij bespringt hem spontaan, maar de vermeende moordenaar ontsnapt. Tevergeefs, de Amerikaan is hem al snel weer op het spoor en begint en passant een relatie met de ideale vrouw, een echte Française, dus mooi èn intelligent, en daarvoor ook nog de minnares van niemand anders dan de Franse minister-president. Tegelijkertijd zet Allan Fulsom, de schrijver van deze gehypte mega-seller, nog een andere verhaallijn uit: over heel Europa worden de hoofdloze rompen en romploze hoofden van onbekende, op het oog willekeurige slachtoffers aangetroffen. Wie en waarom, daar moet de Amerikaanse politieman McVey, die om niet helemaal duidelijke redenen het vertrouwen van alle Europese politiecorpsen geniet, achter zien te komen.

Tijdens het schrijven moet Fulsom bang zijn geweest zijn lezers geen waar voor hun geld te geven, want The Day After Tomorrow wordt allengs geforceerder en absurder. De lijken vallen als vliegen en de schurken worden per bladzij grotesker en ongeloofwaardiger. Aan wat begon als een aangenaam spannende thriller blijkt een idiote samenzweringstheorie ten grondslag te liggen à la Ludlum. 'An international conspiracy of apocalyptic dimensions', noemt de Engelse achterflap dat; ik had gewaarschuwd moeten zijn. De intrige is zo potsierlijk en gezocht dat ik geen scrupules zou hebben gehad hem hier uitgebreid te verklappen - als ik hem al niet weer half vergeten was. De boodschap is dat Duitsers, vooral oude industriëlen en professoren, nog steeds de wereldheerschappij nastreven en de geest van Adolf Hitler nog niet dood is. En Hitler zelf ook niet. Of eigenlijk wel, maar ook weer niet. In ieder geval staat vast dat Fulsom zich onbetamelijk sterk heeft laten inspireren door Forsyths The Odessa File en Levins The Boys from Brazil, allebei betere thrillers. Tijdverspilling.