Kalf

Zelf ben ik van een generatie die altijd meteen ontroerd werd door alles wat jong leven vertegenwoordigde in de dierenwereld.

Dan is het schokkend te lezen dat twee zevenjarige kinderen een pasgeboren kalf met stokken hebben geslagen en gestenigd, zodat het, in paniek geraakt, de nek tegen een muur heeft gebroken (NRC Handelsblad, 30 mei). Zal er een onderzoek volgen over hoe het komt dat deze kinderen geen natuurlijke liefde voelen voor jong leven? Zal er een strafvervolging komen en begeleiding om deze kinderen hun wandaad te doen beseffen? Zal met de ouders gesproken worden in een poging wat al krom gegroeid is in de hoofden van deze jeugdige misdadigers, weer recht te trekken? En tenslotte, hoe komt het dat 'men' geschokt reageert bij het lezen van zo'n berichtje, terwijl volwassenen zich verder weinig of in het geheel niet aangedaan betuigen bij hetzelfde gedrag van vele volwassenen, die dagelijks massa's slachtvee begeleiden op de nationale en internationale transporten per vrachtwagens, wagons, op elkaar gestapeld, van honger en nog meer van dorst half of heel dood aankomend, met of zonder gebroken 'poten'.